«Βαδίζουν οι δυο τους πλάι πλάι χωρίς να αγγίζονται. Ελαφρά ντυμένοι, η Σούλα μ\' ένα φόρεμα λουλουδάτο, ολόκληρη μια άνοιξη για τον Γιάννη, μέσα στην παγωμάρα που ζούσε κι εκείνος και η πατρίδα όλη. Πατώντας στα βήματα που τους όρισε η μοίρα, πέρασαν ανυποψίαστοι έξω από τη Σχολή Οικοκυρικής, εκεί που μάθαινε η Μαρίκα να μπανιαρίζει τα μωρά της μέσα στα δαφνόφυλλα. Με την άκρη του ματιού του το είδε εκείνη τη στιγμή ο Γιάννης το γαλανό κιχώριο να μισοκλείνει τα δυο του λουλούδια, εκεί που το έβλεπε και η Μαρίκα πριν από 25 χρόνια, στου πεζοδρόμιου τη χαραμάδα».

Μετά τα Παπούτσια με λουράκι και το Τζιέρι μου, 1922, η Φωτεινή Στεφανίδη συμπληρώνει την τριλογία με το Κιχώριο, επίσης στις εκδόσεις Καλειδοσκόπιο. Παράλληλες αφηγήσεις που διατρέχουν 100 χρόνια ζωής μέσα σε δύο οικογένειες, όλες συγκεντρωμένες από παλιές κουβέντες, προσωπικά βιώματα και ντοκουμέντα, συνθέτουν σελίδα τη σελίδα μέρος της Ιστορίας με την ευαισθησία και μαζί με την αντοχή ενός αγριολούλουδου.

Η ζωγράφος Φωτεινή Στεφανίδη έχει δώσει αρκετά δείγματα δημοσιευμένης γραφής, απευθυνόμενη κυρίως σε ενήλικες, μέσα από αφηγήματα ελληνικών μύθων, σημειώματα για τους μήνες του χρόνου σε ηλεκτρονικές εφημερίδες, μικρής έκτασης δοκίμια για εικαστικά και ποίηση, καθώς και κριτικές λογοτεχνικών βιβλίων και εκθέσεων. Έχουν εκδοθεί δεκαπέντε βιβλία με κείμενά της, από τα οποία τα έξι παιδικά και τα περισσότερα έχουν βραβευτεί.

Το Κιχώριο γράφτηκε τα τελευταία τρία χρόνια. Στα 100 χρόνια σύγχρονης Ιστορίας που αποτελεί το φόντο της διήγησης, η Στεφανίδη εστιάζει σε παλιές και πρόσφατες μνήμες καθώς και αυθεντικές μαρτυρίες. Ωστόσο όλη η αφήγηση έχει και στοιχεία
μυθοπλασίας, προερχόμενης κυρίως από εσωτερική ερμηνεία των γεγονότων. Η δομή της μικρής αυτής νουβέλας βασίζεται στην καταγραφή των παράλληλων βίων δύο οικογενειών που κάποια στιγμή, όσο αδιανόητο κι αν είναι, οι δρόμοι τους σμίγουν,
αποδεικνύοντας ότι τη μεγαλύτερη φαντασία την έχει η ίδια η ζωή.