Το βιβλίο Η Ρωγμή και το Πρόσωπο δεν συγκροτείται ως ερμηνευτικό εγχείρημα ούτε ως συστηματική παρέμβαση λόγου. Δεν γράφεται για να επιβεβαιώσει, αλλά για να διαταράξει· όχι για να αποδώσει νόημα, αλλά για να αντέξει τη διάρρηξή του. Αποτελεί συμπύκνωση εμπειρίας και στοχασμού, μια γραφή που κινείται σταθερά ανάμεσα στην πίστη και την αμφισβήτηση, την πολιτική και την πνευματικότητα, το συλλογικό τραύμα και το απολύτως προσωπικό βίωμα. Εδώ, η σκέψη δεν αναζητά συμφιλίωση, αλλά αλήθεια.
Τα κείμενα γεννήθηκαν εντός της επιταχυνόμενης δημόσιας σφαίρας των κοινωνικών δικτύων, εκεί όπου ο λόγος αποσπάται από το σώμα και η μνήμη υποχωρεί μπροστά στην αδιάκοπη αναπαραγωγή. Η έντυπη μορφή τους δεν λειτουργεί ως κύρωση, αλλά ως καθυστέρηση: ως μια χειρονομία κατοίκησης του χρόνου, τη στιγμή που αυτός παύει να εγγυάται συνέχεια. Η ρωγμή δεν αρθρώνεται ως θεματικό σχήμα, αλλά ως οντολογική συνθήκη της γραφής· ο τόπος όπου η γλώσσα εξαντλεί τα ερμηνευτικά της αποθέματα και, ωστόσο, το πρόσωπο επιμένει ως αξίωση σχέσης.
Η γραφή κινείται ασυνεχώς: ανάμεσα σε σώματα που φθείρονται, σε θανάτους που δεν τελέστηκαν, σε μνήμες που επιβιώνουν μέσω της αφής, σε μια πίστη αποσπασμένη από την αυτάρκεια της Εκκλησίας και σε μια Εκκλησία που αναζητείται πέρα από την ιστορική της αυτονόμηση. Ο συγγραφέας συνομιλεί με τη θεολογία, την ψυχανάλυση, την πολιτική ιστορία, την κοινωνική εμπειρία και την τέχνη όχι για να τις συνθέσει, αλλά για να τις αφήσει να συγκρουστούν. Η γραφή του είναι χαμηλόφωνη, απαιτητική, συχνά ασυμβίβαστη· δεν χαρίζεται σε ιδεολογίες ούτε σε θεσμούς, όταν αυτοί λειτουργούν ως άμυνες απέναντι στο τραύμα.
Το βιβλίο του Μάνου Λαμπράκη “Η Ρωγμή και το Πρόσωπο αρνείται την παρηγορητική σύνθεση. Συνιστά μια άτυπη θεολογία της ασυνέχειας, μια μορφή σιωπηλής πνευματικής αντίστασης· ως χειρονομία μνήμης, επιμονής και ευθύνης απέναντι στο πρόσωπο του άλλου ζωντανού.