Ikenju: μια λέξη που επινόησα όταν ήμουν δύο. Νόμιζα πως έτσι οι Ιάπωνες λένε τις σαγιονάρες μου. Ένα παιδικό καραβάκι, που έπλεε προς κάτι μακρινό μα ανεξήγητα οικείο. Και τα ταξίδια έγιναν. Κι αυτή η μυστήρια οικειότητα επιβεβαιώθηκε.
Τα χάικου, τα σενριού και τ’ άλλα μικρά ποιήματα ορμώνται από αυτή τη σύνδεση και σαν μικρά νησάκια μέσα στον απέραντο ωκεανό, ίσως κι αυθαίρετα κάποιες φορές, στέκουν περιγράφοντας στιγμές συνάντησης με κάτι που αφορά στην επαφή με τη φύση, τους άλλους, τον εαυτό. Κι εγώ μέσα σε αυτά – παρούσα, σε σχέση.
Κάπως έτσι είναι και στην ψυχοθεραπεία. Όλα καλωσορίζονται – ακόμη κι εκείνα που μοιάζουν ακατανόητα, ακόμη κι αν δεν φαίνονται. Ο χώρος καλεί σε συνάντηση και παρουσία. Τα νησάκια που είμαστε καλούνται να ιδωθούν και ίσως να εξερευνηθούν.
Από κοντά. Σαν για πρώτη φορά. Με ευαισθησία και αποδοχή, ακόμα και με τρυφερό χιούμορ.