Η πόλη είναι ένα είδος ανθρώπινης βιβλιοθήκης. Μια κιβωτός με ιστορίες που δεν τελειώνουν ποτέ. Ο Επισκέπτης θα ξεχωρίσει πενήντα δύο ιστορίες πόλης: Όσες και οι εβδομάδες του χρόνου, όσες και τα χαρτιά της τράπουλας.

Η πόλη είναι εξορία. Είμαστε εξόριστοι ακόμα και στην αυλή του σπιτιού μας. Είναι φορές που δεν έχουμε ιδέα για ποια χαμένη πατρίδα θλιβόμαστε. […] Η πόλη είναι οι άνθρωποί της. Αυτοί κάνουν τα κτήρια να φαίνονται όμορφα. Αυτοί μπορούν να κάνουν μια πλατεία να μοιάζει με ένα κορίτσι που γελάει. Ένα χωνευτήρι ανθρώπων που καμιά φορά δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Και όταν οι άνθρωποι δεν ξέρουν την ομορφιά, όσο κι αν πασχίζουν, η πόλη θα ‘ναι άσχημη, αληθινά άσχημη.

Η πόλη είναι συχνά σιωπηλή σαν εκκλησία. Κι εσύ έχεις ανάγκη από μια κουβέντα. Μιλάς, μιλάς, κι αυτή σωπαίνει, και ίσως μετά από χρόνια υποψιαστείς πως αυτή η πυκνή σιωπή ήταν όλα όσα είχε να σου πει.

Η πόλη δεν είναι ευτυχία; Αρκεί να μπορείς να τη βιώσεις στο πετσί σου ένα βράδυ στο πεζουλάκι της πλατείας. Μασουλάς ένα κουλούρι, κοιτάς τους ανθρώπους να περνούν κι έχεις μια κρυφή, χειροποίητη χαρά, χωρίς κανέναν λόγο.
*
Μοιάζει να ρυθμίζει το σύμπαν μόνο με το μικροσκοπικό της δακτυλάκι. Τη θέση των άστρων, τις εποχές, τους πλανήτες, την τροχιά του φεγγαριού, τις παλίρροιες και μέσα της περνάνε οι αιώνες σαν ταινία μικρού μήκους. Είναι η Εύα, ή μια μικρή πόρνη που έχει εξημερώσει στο κρεβάτι της χιλιάδες άντρες. Και ίσως καμία απ’ όλες αυτές, ίσως ένα αγνό κορίτσι, γενετικά προγραμματισμένο για να αγαπήσει και να αγαπηθεί μέχρι δακρύων.