Το 1922, χιλιάδες άνθρωποι ξεριζώθηκαν από τη Μικρά Ασία, κουβαλώντας όχι μόνο τις μνήμες και τις απώλειες, αλλά και τα σημάδια της πείνας, της εξάντλησης και της αρρώστιας. Αυτό το βιβλίο φωτίζει μια πτυχή της Ιστορίας που συχνά μένει στη σκιά: την υγειονομική κρίση που προκάλεσε η προσφυγική ροή και την απάντηση της ελληνικής κοινωνίας, του κράτους και της διεθνούς κοινότητας.
Μέσα από συγκλονιστικές μαρτυρίες, πλούσιο αρχειακό υλικό και τη ματιά της κοινωνικής ιστορίας, η Αιμιλία Σαλβάνου ακολουθεί το ταξίδι των προσφύγων –από τα καράβια της διαφυγής στα λοιμοκαθαρτήρια και τα πρόχειρα νοσοκομεία, μέχρι τις μεγάλες υγειονομικές μεταρρυθμίσεις του Μεσοπολέμου. Το τραύμα της Μικρασιατικής Καταστροφής μετατρέπεται έτσι και σε μια αφετηρία υγειονομικού μετασχηματισμού με νέα σχήματα φροντίδας, θεσμούς και προσεγγίσεις, που άφησαν το ιστορικό αποτύπωμά τους στην πορεία της δημόσιας υγείας της Ελλάδας έως σήμερα.