Οι ήρωες των ιστοριών κινούνται ερήμην τους μέσα στην έρημο της σύγχρονης κοινωνίας. Ζωές δυστοπικές, με φόντο την α-πορία και την υπαρξιακή αμηχανία. Ανεπίδοτα λόγια, συναισθήματα καταχωνιασμένα στις κρύπτες του σώματος και της ψυχής, σιωπές που βαραίνουν. Βίοι αβίωτοι — κι όμως βιωμένοι μέχρι το μεδούλι.

Με γραφή λιτή, διεισδυτική και υπαινικτική, η Δήμητρα Μήττα φωτίζει τις ρωγμές της καθημερινότητας και αναδεικνύει την αγωνία της ανθρώπινης ύπαρξης. Τα διηγήματα λειτουργούν ως μια επίμονη έκκληση στη φωνή, στην παρουσία, στον παλμό της ζωής — μια αναζήτηση ευθύνης και αυτογνωσίας που συμπυκνώνεται στο ίδιο το ερώτημα του τίτλου.

Οι θεματικές και οι προβληματισμοί παραμένουν σταθεροί: πώς ο ψυχισμός και η σκέψη του ανθρώπου επηρεάζονται από εξωγενείς παράγοντες, αν διατηρούνται στοιχεία ανθρωπισμού σε ακραίες συνθήκες, πόσο βίαιος μπορεί να γίνει κανείς· κι αν η βία θεωρείται μια περισσότερο ανδρική κατάσταση, τι γίνεται όταν αυτή εκδηλώνεται από γυναίκες;