Η ποιητική συλλογή του Mesut Şenol συγκροτεί ένα πολυφωνικό και βαθιά στοχαστικό σύμπαν, στο οποίο η γλώσσα, η φύση και η ανθρώπινη συνείδηση συνυπάρχουν σε μια διαρκή κατάσταση έντασης. Το εκτενές εισαγωγικό πεζό κείμενο λειτουργεί ως φιλοσοφικό υπόβαθρο ολόκληρου του έργου: ο άνθρωπος παρουσιάζεται ως ον διχασμένο, παγιδευμένο ανάμεσα στις ενστικτώδεις, ζωώδεις παρορμήσεις του και στους κοινωνικούς κανόνες που καλείται να εσωτερικεύσει. Από αυτή τη σύγκρουση γεννιέται το άγχος, η αποξένωση, αλλά και η ανάγκη για καλλιτεχνική έκφραση. Η ποίηση αναδύεται ως διέξοδος, ως τρόπος μετασχηματισμού της εσωτερικής αταξίας σε λόγο.