19 ισχυρές δόσεις ανθρώπινης ευαισθησίας, (αυτο)σαρκασμού και ανατροπών. 19 σύντομες ιστορίες του Μάκη Τσίτα με αποκορύφωμα το ομώνυμο διήγημα στο τέλος της συλλογής με το προσωπικό στοιχείο να κυριαρχεί (νομίζω), λιγότερο ή περισσότερο σε κάθε μία. Ιστορίες που γράφτηκαν σε διαφορετικό χρόνο και για διαφορετικό σκοπό αλλά δένουν όλες μαζί σε ένα ενιαίο σύνολο.

Η μητέρα (του) πρωταγωνιστεί σε αρκετές από τις ιστορίες, στη "Ζακέτα", στο "Ράσο", στην "Αδικία", στις "Τσίχλες". Και αν δεν είναι η δική του μητέρα, είναι η δική μου ή η δική σου, αυτή η "Τυραννία" της οποίας τη γλυκύτητα αντιλαμβανόμαστε μόλις τη στερηθούμε.

Αλλά και η ματαιοδοξία, οι ανθρώπινες σχέσεις, οι ρηχές στο "Κολωνάκι" αλλά και οι ουσιαστικές στο "Φυλλαράκι" ή καλύτερα στο "Φιλαράκι". Ο συγγραφέας σατιρίζει και αυτοσαρκάζεται με ιστορίες από τον εκδοτικό κόσμο, τον κόσμο του, τους αναγνώστες, τους συγγραφείς και τους επίδοξους... συγγραφείς.

19 ιστορίες με αναπάντεχες ανατροπές στις περισσότερες, ανατροπές που γίνονται ακόμα πιο ενδιαφέρουσες λόγω του μικρού μεγέθους των ιστοριών. Σε πολύ λίγες σελίδες ο συγγραφέας οδηγεί τον αναγνώστη σε έναν δρόμο τον οποίο ακυρώνει στο τέλος με μία μόνον λέξη ή φράση.

Πολύ θα ήθελα να κάνω μικρές ταινίες τα "12 πλάνα", την "Τ.Ν." και τα "Χριστούγεννα" για να φανεί η πυκνότητά τους, πόση αξία σε τόσο λίγο χρόνο!

"Ο γιος μου βρίσκεται στην εντατική, με εγκεφαλική αιμορραγία. Τι πρέπει να πω όταν τον αντικρίσω; Και τι πρέπει να πω στον άντρα μου και στην κόρη μου, που είναι εκεί; Να είναι σε πολύ τρυφερό και συγκινητικό τόνο. Όπως αρμόζει στην περίσταση."

Αυτό είναι η ερώτηση της ηρωίδας σε Τεχνητή Νοημοσύνη, σε μία από τις ιστορίες. Εδώ μπορείτε να διαβάσετε την απάντηση μίας Τ.Ν. Ίσως, πολύ σύντομα, να χρειαζόμαστε τις μηχανές για να βρούμε την ανθρωπιά μας!

Ο Μάκης Τσίτας είναι από τους σημαντικότερους συγγραφείς μας, με σημαντικές διακρίσεις.

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:

Άνθρωποι-δεντράκια, που προσπαθούν να κρατηθούν όρθιοι στην ισόβια διάρκεια του κόντρα καιρού.

Άνδρες που έρχονται αντιμέτωποι με την ανασφάλεια, τη ματαίωση και την απώλεια.

Γυναίκες που βιώνουν τη μοναξιά και την απόγνωση κι άλλες που κυνηγούν την ουτοπία.

Μητέρες υπερπροστατευτικές κι άλλες αμήχανες ή κλεισμένες στον εαυτό τους.

Γιαγιάδες τρυφερές και αγαπησιάρηκες κι άλλες κάπως παρεξηγημένες.

Γιοι και κόρες που υφίστανται τις συνέπειες της γονεϊκής συμπεριφοράς ή που προσπαθούν να ξεφύγουν με όχημα την κατανόηση και τη συγχώρεση.

Δεκαεννιά διηγήματα, που διανύουν τριάντα και κάτι χρόνια, γραμμένα το καθένα με διαφορετική τεχνοτροπία, γλώσσα και δομή. Με το κωμικό ή σουρεαλιστικό στοιχείο να εναλλάσσεται με το δραματικό και κάποιες φορές με τη συγκίνηση.

Παρήγγειλε καπουτσίνο κι εγώ διπλό εσπρέσο. «Η ζωή είναι ωραία» σκέφτηκα. Ήµασταν έξι µήνες µαζί, ευτυχισµένοι και ερωτευµένοι. Ετοιµαζόµασταν µάλιστα να συγκατοικήσουµε. Ζητήσαµε και δύο αρµυρές κρέπες. Ξαφνικά εµφανίστηκε ένας κουστουµαρισµένος άνδρας. Ήταν ακαθορίστου ηλικίας κι έτρωγε, λαίµαργα, κρουασάν σοκολάτας. Όταν τελείωσε, έβγαλε από την τσέπη του ένα βρόµικο µαντίλι, σκουπίστηκε, ξερόβηξε και φώναξε τρεις φορές ρυθµικά: «Έξω οι βλάχοι απ’ την Αθήνα! Έξω οι βλάχοι απ’ την Αθήνα! Έξω οι βλάχοι απ’ την Αθήνα!» Κι έφυγε τρέχοντας.

* Οι τίτλοι των διηγημάτων είναι δική μου απλούστευση.