Υπάρχει μια σιωπή που δεν είναι ησυχία. Είναι όλα όσα δεν ειπώθηκαν την ώρα που έπρεπε και έμειναν να βαραίνουν το σώμα. Είναι όσα κατάπιες για να μη γίνεις βάρος, για να μη χαλάσεις την εικόνα, για να μη φανείς υπερβολικός.

Το Λίγο πριν γίνω θόρυβος γράφεται μέσα σ’ αυτή τη σιωπή. Στο παιδί που έμαθε να μικραίνει για να χωρέσει. Στον ενήλικα που έμαθε να αντέχει χωρίς να φαίνεται. Σ’ εκείνη τη λεπτή γραμμή όπου η αντοχή παύει να είναι δύναμη και γίνεται συνήθεια.

Τα ποιήματα αυτής της συλλογής δεν υπόσχονται λύτρωση. Μιλούν για τραύματα που δεν ονομάστηκαν, για επιθυμίες που έμειναν μισές, για μοναξιές που παρουσιάστηκαν ως κανονικότητα. Δεν εξηγούν. Δεν παρηγορούν. Καταγράφουν.

Εδώ η σιωπή δεν είναι επιλογή. Είναι αποτέλεσμα. Είναι αυτό που μένει όταν έμαθες να σωπαίνεις σωστά. Όταν κανείς δεν ρώτησε. Όταν έμαθες να κρατάς το στόμα κλειστό και το σώμα όρθιο.

Κάποια στιγμή, όμως, δεν υπάρχει άλλη αντοχή. Υπάρχει μόνο η επίγνωση. Ή συνεχίζεις να μικραίνεις ή σπας. Γιατί αν δεν ακουστείς, δεν θα σωθείς. Δεν θα χαθείς καν. Θα συνηθίσεις. Και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο.