Η Ισλανδία είναι η πορεία στο τοπίο της σιωπής και της φωτιάς. Τα ποιήματα κινούνται ανάμεσα σε πάγο και λάβα, μνήμη κι άπειρο, φως και ρήγμα. Κάθε στίχος και μια μικρή χαραγή πάνω στον χρόνο, μια άσκηση εσωτερικής αντοχής. Η φύση γίνεται γλώσσα, η σιωπή γίνεται φωνή, κι ο άνθρωπος στέκεται στο όριο — ανάμεσα στην ευθραυστότητα και την αντίσταση. Η συλλογή δεν περιγράφει έναν τόπο, αλλά μία κατάσταση ύπαρξης: άγρυπνη, καθαρή, ουσιώδη.