Ίσως σε μεγάλο βαθμό και από τους περισσότερους να έχουν λησμονηθεί, μετά από την πάροδο άλλωστε τόσων χρόνων, μάλλον αιώνων, αλλά όχι και από τις πάντα φιλόξενες, αν και σκοτεινές και κάπως μουχλιασμένες, σελίδες της ιστορίας της αμερικανικής λογοτεχνίας. Οι ξεχασμένες αφροαμερικανίδες ποιήτριες Φίλλις Ουίτλεϋ (1753-1784), Λούσι Τέρι Πρινς (περ. 1733–1821) και Φράνσις Χάρπερ (1825-1911), είχαν πολλά κοινά χαρακτηριστικά, αλλά εκείνο που τις ένωνε πέρα από την ακτιβιστική τους δραστηριότητα, την συμπεριφορά τους, τους κοινωνικούς τους αγώνες και την αγάπη για τους ανθρώπους της μαύρης φυλής τους, ήταν και το εστιασμένο ενδιαφέρον και η ξεχωριστή αγάπη τους για την ποίηση. Η έκφραση των βαθύτερων συναισθημάτων τους έτσι αναδύθηκε και ήρθε στην επιφάνεια μέσω των απλών αλλά λυρικών στίχων των ποιημάτων τους που μας άφησαν εγκαταλείποντας ετούτο τον γήινο κόσμο. Οι δεκαετίες που έζησαν μέσα στην υπό διαμόρφωση αμερικανική κοινωνία, η ευρεία και πολυποίκιλη ανασυγκρότηση του έθνους μετά από τον αμερικανικό εμφύλιο πόλεμο, αυτό φυσικά ισχύει μόνο για την Φράνσις Χάρπερ, ο διάχυτος ακόμα και λίαν έντονος κοινωνικός ρατσισμός, τα μαύρα κινήματα ανδρών και γυναικών και τόσα άλλα που καλά γνωρίζουμε, χρησίμευσαν ως κίνητρα και ικανά ερεθίσματα για την πολυπόθητη ποιητική έκφραση.