Δύο φωνές, δύο ανθρώπινες υπάρξεις, άλλοτε ως φωνές ενός χορού αρχαίας τραγωδίας, άλλοτε ως η φωνή του κορυφαίου, του τραγικού ήρωα ή ενός προφήτη, συναντιούνται στα βάθη της ανθρώπινης ψυχής. Σε μια διαρκή συνομιλία με τον χρόνο, τον θάνατο, τη μνήμη και τη μοναξιά, αναζητούν τον άνθρωπο και τα μεγάλα και μικρά νοήματα της ύπαρξης.
Η πορεία τους κινείται ανάμεσα στο λογικό και το παράλογο, στη νηφαλιότητα και την παραμόρφωση, στη διαύγεια και την τρέλα. Η γλώσσα γίνεται άλλοτε εξομολογητική και άλλοτε στοχαστική, καθώς οι φωνές παλεύουν με τον φόβο, την απώλεια, την ανάγκη για συντροφικότητα και τη βαθιά επιθυμία για λύτρωση.
Το Και εγένετο ειρήνη / Και εγένετο φως συνθέτει μια αλλόκοτη, μα φωτεινή μελωδία· μια ποιητική διαδρομή που, μέσα από τον πόνο και την αποδόμηση, οδηγεί σε ένα φως αλλιώτικο, καθαρτήριο.