Το επιστημονικό πεδίο για το οποίο έχουμε την πλουσιότερη και πληρέστερη συλλογή αριστοτελικών πραγματειών είναι η βιολογία. Οι εκτενέστερες πραγματείες αυτού του σώματος κειμένων είναι το Περί ζώων μορίων, το Περί ζώων γενέσεως και το Περί τα ζώα ιστορίαι. Το τελευταίο περιέχει μια μεθοδολογικά δομημένη καταγραφή των μερών των έμβιων όντων και των φαινομένων της έμβιας φύσης, μια δεξαμενή ταξινομημένων πληροφοριών από όπου οι υπόλοιπες βιολογικές πραγματείες, οι εξηγητικές όπως ονομάζονται, αντλούν τα δεδομένα που οφείλουν να εξηγηθούν αποδεικτικά. Το Περί ζώων μορίων, στο πρώτο βιβλίο του οποίου ο Αριστοτέλης εκθέτει τις επιστημολογικές αρχές με βάση τις οποίες θα πρέπει να εξηγηθούν τα έμβια, παρουσιάζει τις εξηγήσεις των μερών των ζώων είτε κατά γένος είτε, όπου οι ιδιαιτερότητες το απαιτούν, κατά είδος, αφήνοντας όμως εκτός τα μέρη εκείνα που υπηρετούν το έργο της αναπαραγωγής. Η αναπαραγωγή είναι η πλέον γενική λειτουργία στην έμβια φύση και χρειάζεται χωριστή πραγμάτευση, αφού οι αρχές που ρυθμίζουν τα αναπαραγωγικά μέρη διαφορετικών γενών, που καθορίζουν τη λειτουργία τους, όπως επίσης και οι ανωμαλίες που εμφανίζονται συχνά, συνδέονται άρρηκτα και εμφανίζουν μια συνέχεια μεταξύ γενών (ζώων αλλά και φυτών), συνέχεια πολύ μεγαλύτερη από ό,τι ισχύει για μέρη που εξυπηρετούν άλλες λειτουργίες (κάτι ανάλογο ισχύει για τα κινητικά μέρη των ζώων με τα οποία καταπιάνεται το Περί πορείας ζώων). Άλλωστε, τα φαινόμενα που σχετίζονται με την αναπαραγωγή συνθέτουν ένα μάλλον αυτόνομο πεδίο μελέτης ήδη στις ιπποκρατικές πραγματείες με τις οποίες ο Αριστοτέλης αντιπαρατίθεται συχνά στο Περί ζώων γενέσεως.