Πόσα μπορεί να ανακαλύψει ένας άνθρωπος για τον εαυτό του, όταν αρχίσει να ξετυλίγει το νήμα της μνήμης; Όταν το παρελθόν τον καλεί;

Ο Αλέξης, επιστήμονας με λαμπρή σταδιοδρομία, μετά την τραγική απώλεια της συζύγου και της κόρης του σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, φτάνει σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι της ζωής του. Η τυχαία γνωριμία του στη Θράκη, με την Ελίζα, αρχαιολόγο, με καταγωγή και από τη Νάπολη της Ιταλίας, γίνεται η αφορμή να ξαναβρεί όχι μόνο την αγάπη, αλλά και την εσωτερική του ισορροπία.

Μα το παρελθόν δεν σβήνει, περιμένει, σιωπηλό, να το ανασύρεις. Ξεκινώντας από μια τυχαία συζήτηση σε καφενείο του Λειβαδίτη μ’ έναν από τους θαμώνες του κι οδηγό μια κιτρινισμένη φωτογραφία σ’ ένα πολυκαιρισμένο ξύλινο μπαούλο στο Καρυόφυτο, ο Αλέξης, με τη βοήθεια της Ελίζας, που είναι πλέον σύζυγός του, και ειδική στις «ανασκαφές» του παρελθόντος, μαθαίνει για τον Κοσμά και την Αντιγόνη, τους γονείς που δεν γνώρισε ποτέ.

Για να καταλήξει στην Ανατολική Θράκη, και συγκεκριμένα στη Χαριούπολη, τον γενέθλιο τόπο του πατέρα του, και το Μπαμπά Εσκί της μητέρας του, μόνος στην αρχή ν’ αναζητά τις ρίζες των γονιών του, αλλά και με την οικογένειά του στη συνέχεια, την Ελίζα και τα δίδυμα παιδιά τους. Μια αναζήτηση που τους φέρνει αντιμέτωπους όχι μόνο με την οικογενειακή τους ιστορία, αλλά και με τη συλλογική μνήμη.

Ένα μυθιστόρημα για την προσφυγιά, τη μνήμη και τη συμφιλίωση. Για τους ανθρώπους που συναντούν ο ένας τον άλλον μέσα από τα ίχνη αυτών που χάθηκαν.

Γιατί οι ρίζες, ακόμη κι αν φαίνονται χαμένες, πάντα κάτι κρατούν. Και το παρελθόν, όσο μακρινό κι αν μοιάζει, ζητά πάντοτε να ειπωθεί, για να ανθίσει το μέλλον· όπως και οι τρεις καστανιές που φύτεψαν πάνω ψηλά στον Λειβαδίτη, για να κρατούν τα παιδιά τους ζωντανή τη μνήμη της ρίζας. Αφού η μνήμη δεν είναι απλώς ανάμνηση. Είναι χώμα, ρίζα, αυτό που μένει, όταν όλα μοιάζουν να έχουν χαθεί. Εις πείσμα…