Μια γάτα που ανήκει –ή μήπως όχι;– στον Ιησού, ένας ζωγράφος που πουλά τα σύννεφα, μια νεκρή μύγα που επιστρέφει στη ζωή, ένας καταραμένος πίνακας, όλοι τους κομμάτια ενός σύμπαντος το οποίο ισορροπεί ανάμεσα στον ρεαλισμό και τη φαντασία.
Στην καρδιά της μετασοβιετικής Αρμενίας, άνθρωποι μοναχικοί, ονειροπόλοι, πληγωμένοι, πασχίζουν να κρατηθούν από μια ανάμνηση, ένα αντικείμενο, ένα βλέμμα, σε ένα μωσαϊκό στιγμών το οποίο οδηγεί τον αναγνώστη σε έναν κόσμο γεμάτο σιωπές, αναδεικνύοντας την ανεξήγητη ομορφιά τού να είσαι άνθρωπος.