Η Εκκλησία πρέπει να είναι προσεκτική για να έχει ο κόσμος το περιθώριο να είναι απρόσεκτος. Αυτή είναι η συναρπαστική περιπέτεια της ορθοδοξίας.

«Ορθοδοξία για τον Τσέστερτον είναι, χωρίς περιφράσεις, η ομολογία πίστεως της Εκκλησίας η εκκλησιαστική πίστη, το Σύμβολο Νικαίας-Κωνσταντινουπόλεως. Αυτή ακριβώς η πίστη αποτελεί το θεμέλιο της ηθικής ζωής και της ευτυχίας των ανθρώπων.

Ο Τσέστερτον, κριτικός λογοτεχνίας και διανούμενος των αρχών του 20Ου αι. θεωρεί και δηλώνει πως η Ορθοδοξία του δεν είναι θεολογική μελέτη ούτε απολογία υπέρ του χριστιανισμού, αλλά απλώς και μόνο Ορθοδοξία μια άτακτη αυτοβιογραφία, όπου εκθέτει τη δική του επιστροφή στη χριστιανική αλήθεια, μετά την περιπλάνησή του σε λογής ανόητες ιδέες, μια χαοτική καταγραφή της προσωπικής του πορείας προς τον χριστιανισμό.

Επειδή όμως αυτή η αλήθεια στην οποία έφτασε δεν είναι δικό του δημιούργημα, αλλά του Θεού, γι’ αυτό και τούτο το βιβλίο δεν είναι έργο δικό του, αλλά ανήκει στον Θεό, που αποκάλυψε αυτή την αλήθεια, και στην ανθρωπότητα, που την παρέλαβε και την παρέδωσε. Πόσο τοις μετρητοίς πρέπει να πάρουμε αυτές τις δηλώσεις;

Θα μπορούσα να δεχτώ ότι το βιβλίο δεν αποτελεί συστηματική θεολογική μελέτη, και ας είναι κατάφορτο από θεολογικές ιδέες, αλλά δυσκολεύομαι να δεχτώ ότι δεν είναι απολογία, με την έννοια που παίρνει ο όρος από τον 2ο αιώνα στη χριστιανική γραμματεία. Όχι, η Ορθοδοξία είναι απολογία, μια ιδιότυπη, προσωπική, ιδιοσυγκρασιακή, όπως θα λέγαμε, παραδοξολογική απολογία του χριστιανισμού –απολογία πάντως.

Και, όπως όλη η απολογητική γραμματεία, η Ορθοδοξία είναι και κείμενο αντιρρητικό και πολεμικό, που ελέγχει τις πλάνες οι οποίες απειλούν στην εποχή του και στην κοινωνία του τη χριστιανική αλήθεια (υλισμός, σχετικισμός, κοσμικό πνεύμα, ελευθεροφροσύνη, βουδισμός, φιλελεύθερη μοντέρνα θεολογία, και άλλα δεινά)».