Κάθε χώρα των Βαλκανίων έχει διαμορφώσει μέσα από τους αιώνες της ιστορίας της έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα (μια ιδιαιτερότητα) που παίζει σημαντικότατο ρόλο στις σχέσεις της με τους γείτονές της.
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτό αποτελεί μια πολιτική «προκατάληψη» που έχουν οι υπόλοιπες χώρες γι’ αυτήν (λέγοντας «χώρα» εννοούμε ένα κράτος αλλά και την πλειονότητα ενός λαού). Οι Έλληνες διαφέρουν από τους Σέρβους, τους Βούλγαρους, τους Αλβανούς. Ένα ερώτημα που έμενε για χρόνια αναπάντητο στο μυαλό μου είναι γιατί η πλειονότητα των Αλβανών αλλά και το ίδιο το κράτος τους εμμένουν στην διατήρηση στενών σχέσεων με τον πρώην Οθωμανό δυνάστη τους επί αιώνες, την Τουρκία, αν και έχουν υποφέρει τόσες ταπεινώσεις, στερήσεις, διώξεις, ακόμα και σφαγές από αυτόν, αρνούμενοι την Χριστιανική εθνική τους ταυτότητα που είχαν αιώνες πριν.
Ψάχνοντας βρήκα τις απαντήσεις για την ιδιαιτερότητα της Αλβανίας στα Βαλκάνια: Γιατί είναι ο μοναδικός στην πλειονότητά του Μουσουλμανικός λαός, σε αντίθεση με την πλειονότητα των άλλων Χριστιανικών ευρωπαϊκών λαών που βλέπουν τους Μουσουλμάνους του υπόλοιπου κόσμου επιφυλακτικά, αν όχι εχθρικά (κάτι που προέρχεται και από αιώνες αντιπαλότητας από την εποχή των Σταυροφοριών). Γιατί ωφελούνται γεωπολιτικά, διπλωματικά, αμυντικά, στρατιωτικά, οικονομικά από την φιλία τους με τον πρώην Οθωμανό δυνάστη τους την Τουρκία (όπως και με το ΝΑΤΟ και την ΕΕ). Γιατί έμεναν απομονωμένοι από την αρχαιότητα μεταξύ τους και από τους άλλους λαούς λόγω της γεωγραφίας της χώρας τους που είναι ορεινή και που τους ανάγκαζε να ζουν χωρίς πολλές επαφές και λόγω του τρόπου οργάνωσης της κοινωνίας τους να ζουν σε φυλές, πολλές φορές αντιμαχόμενες μεταξύ τους.