Ένα αριστοτεχνικά δομημένο μυθιστόρημα που καταγράφει τη βασανιστική αποσυναρμολόγηση ενός χαρισματικού ψυχισμού ενώ ιχνηλατεί τη σχεδόν οδυνηρή ανθρώπινη ανάγκη για σύνδεση και αποδοχή.

Μια φοιτήτρια συνδέεται ερωτικά με τον παντρεμένο καθηγητή δημιουργικής γραφής, Σιμόν Ζιράντ. Στο πρόσωπό του βρίσκει έναν άνθρωπο που δεν θα την πρόδιδε ποτέ. Έμπιστο, σιωπηλό, ακέραιο· ίδιο με μαρμάρινη πλάκα. Οι επιστολές που του γράφει αποτυπώνουν τη ζωή της στο Παρίσι, την ιδιότυπη σχέση τους και τη σταδιακή της κατάρρευση που θα την οδηγήσει στο ψυχιατρείο.
Δέκα χρόνια μετά, παντρεμένη πλέον, ζει στο νησί όπου μεγάλωσε δουλεύοντας στο οικογενειακό εστιατόριο. Όταν ο Τόνι, παλιός της φίλος και γκαλερίστας, ζητά να συμπεριλάβει αυτές τις επιστολές σε μια έκθεση με τίτλο «Σύγχρονες καλλιτέχνιδες που τρελάθηκαν», το παρελθόν ξυπνά με τρόπο ανεξέλεγκτο.