Κι αν το ιερότερο μνημείο του έθνους δεν είναι παρά το άβατο που φυλάσσει τον φόβο μας;

Ένας άγνωστος διατυπώνει μια τρομακτική σκέψη που δεν μπορεί να ειπωθεί παρά μόνο κρυφά. Όχι δημόσια. Όχι φανερά. Να ανατινάξει τον Παρθενώνα.

Το σημάδι της πόλης, σηκωμένο στο ψηλότερο σημείο, δεν είναι ένα μαρμάρινο κτίσμα. Είναι ένας μηχανισμός: βλέμμα, επιτήρηση, εντολή. Παράγει ταυτότητα, ενοχή, υπακοή.
Στον πυρήνα του βιβλίου αντηχεί η αινιγματική μορφή του Γιώργου Μακρή και η περίφημη προκήρυξη του 1944 για την ανατίναξη του Παρθενώνα.

Μέσα από θραύσματα καταθέσεων, τεκμήρια και διαφορετικές φωνές, η νουβέλα του Χρήστου Χρυσόπουλου υπονομεύει τις αυθεντίες και εκθέτει τη βία που ενσωματώνεται στα σύμβολα.

Με ποιο βλέμμα να κοιτάξουμε την πόλη, την ιστορία και τον εαυτό μας όταν όλα μοιάζουν ακίνητα και, ταυτόχρονα, έτοιμα να εκραγούν;