«Λίγο πριν να κλείσει εκείνος τα δεκαεφτά και ’κείνη τα δεκατέσσερα, ο Βίτο κι η Σαμπίνα ανακαλύπτουν τ’ αγγίγματα της αγάπης. Εκεί, πάνω στον θόλο της δεξαμενής, όπου βρίσκεται ο θαυματουργός πέτρινος σταυρός, μπλέκονται γυμνοί, φως στην επιφάνεια του δέρματός τους, κρύος ιδρώτας από τους νυχτερινούς ανέμους. Μετά την κορύφωση της ξαναμμένης τους αναστάτωσης, νωχελικούς πια τους εκπλήσσει η αυγή, μαζί με τις φωνές των πρωινών τελάληδων της πόλης.
Μόλις γνώρισαν τον έρωτα, πέφτουν στην ύπουλη συνήθεια των μυστικών συναντήσεων. Μια μέρα παίρνουν ένα σεντόνι ξεχασμένο στην απλώστρα και τυλιγμένοι καλά κοιμούνται πιο λευκοί κι απ’ το φεγγάρι. Γνωρίζουν, επίσης, το τίμημα του πυρετού κάτω από παγωμένες νεροποντές. Τα χάδια είναι σύντομα όταν οι νύχτες είναι σύντομες και παρατεταμένα όταν η αυγή αργεί.
Η κοιλιά της Σαμπίνα μεγαλώνει, προκαλεί ανησυχητικά σχόλια και σκληρές επιπλήξεις. Χάνει τρίχες απ’ τα μαλλιά που της τράβηξε η εξοργισμένη μητέρα της και τ’ αδέρφια της την τιμωρούν με τη δύναμη της δικής τους ενοχής, στην ανάμνηση των προσβολών της.
Η Αλταγκράτσια, η τριαντάχρονη γειτόνισσα που γέρασε δεσποινίδα, τη φτύνει στο πρόσωπο κι εξαπολύει τη συνηθισμένη σειρά από κατηγορίες κάθε φορά που μια νεαρούλα μένει έγκυος εκτός γάμου• αυτό ευτυχώς για την ηλικιωμένη γυναίκα συμβαίνει συχνά κι έτσι μπορεί να εκπληρώνει τον ρόλο της ως κακόγλωσση ηθικολόγος...»