Πήρα φόρα και βούτηξα μέσα σε ένα βουνό από ασβέστη σε σκόνη. Στο μυαλό μου έμοιαζε περισσότερο με ένα λαχταριστό βουνό από ταλκ με χρυσόσκονη. Ενδίδοντας σε μια πρωτόγονη, ζωώδη ορμή, μια τρελή λαχτάρα για ζημιά, ξυπνώντας κάτι μέσα μου ή μάλλον συναντώντας κάτι μέσα μου που δεν ήξερα πως ήταν εκεί, κάτι άσβεστο, σκανταλιάρικο, απερίσκεπτο και φλογερό, κάτι παιδικό, ελεύθερο, που ακόμα δεν ήξερα ούτε πόσο δυνατό ήταν ούτε πού θα μπορούσε να με οδηγήσει αν το ανέθρεφα καλά.

Η Αντοχή υλικών είναι ένας στοχασμός πάνω στην ανθρώπινη ανθεκτικότητα. Ένα ημερολογιακής γραφής ενδοσκοπικό ταξίδι. Μια προσωπική αφήγηση για τη συλλογική μνήμη που φέρουμε ως άτομα με συναφείς εμπειρίες. Ένα δοκίμιο πάνω σε κάθε είδους coming out με το οποίο μπορεί να συναντηθεί ένα πλάσμα στη ζωή του. Ένα έργο αφιερωμένο στην αιώνια παιδική μας ηλικία, στη μνήμη, στη λήθη, στις ρωγμές του χρόνου και στις πρώτες μας αξέχαστες θραύσεις. Υπάρχουν ρωγμές εσωτερικές; Τι κοινό μπορεί να έχουμε με το μπετό και πόσο εφικτή είναι τελικά η ψυχική ανθεκτικότητα; Πόσες θλίψεις μπορεί άραγε να απορροφήσει ένα παιδικό σώμα και πού βρίσκονται οι αποθήκες της χαράς; Στην προσπάθεια να κατανοηθεί περισσότερο και βαθύτερα η διάνοιξη δρόμων, το βιβλίο αυτό προσεγγίζει με τρυφερότητα όλα τα παραπάνω ερωτήματα.

Η Μελίσσα Κωτσάκη, με αυτό το πρώτο της βιβλίο, επιχειρεί μια γενναία βουτιά στην άβυσσο της ταυτοτικής αναζήτησης.