Σε αυτές τις σελίδες δεν γράφεται απλώς ποίηση.
Εδώ συναντιούνται δύο κόσμοι.
Ο εσωτερικός, γεμάτος φως, έρωτα άνοιξη και βαθιά πίστη στην αγάπη.
Και ο εξωτερικός, συχνά σκληρός, άδικος, κιτρινισμένος.
Η ποίηση εδώ δεν φοβάται να αγαπήσει αλλά ούτε και να φωνάξει.
Μιλά για ψυχές που επιμένουν να ανθίζουν, μέσα σε πόλεις που στερεύουν.
Για ανθρώπους που ψάχνουν δικαίωση, όνειρα που σβήνουν και ξαναγεννιούνται. Για ανθρώπους που είναι διάφανοι* πληγώνονται, θυμώνουν, αγαπούν, συγχωρούν. Εδώ η ψυχή τολμά να φανεί χωρίς φόβο.
Για κοινωνίες που ξεχνούν τον άνθρωπο και για καρδιές που τον θυμούνται.
Αυτή η συλλογή δεν παρηγορεί μόνο* αφυπνίζει.
Δε γράφεται από απόσταση, αλλά μέσα από εμπειρία, παρατήρηση και πόνο.
Και τελικά μέσα από όλα κρατά ζωντανή μια ελπίδα: ότι η ψυχή μπορεί ακόμα να μείνει καθαρή και ότι η ποίηση μπορεί να είναι και καταφύγιο και καθρέπτης και σπίθα.
Η συλλογή αυτή δεν είναι φτιαγμένη για να εντυπωσιάσει.
Είναι φτιαγμένη για να συνδεθεί.
Με εκείνον που νιώθει πολύ και σωπαίνει συχνά.
Με εκείνη που κουβαλάει άνοιξη ακόμα κι όταν όλα γύρω της μαυρίζουν.