Μία ποιητική συλλογή ωσεί λύχνος ψυχής, βαθιά υπαρξιακή, λυρική και μυσταγωγική. Είναι κραυγές, προσευχές, ύμνοι και σιωπές — όλα γραμμένα με το μελάνι της καρδιάς και το φως του βυθού. Εμπνευσμένη από τα ιερά της ελληνικής ψυχής —τον μύθο, τη βυζαντινή παράδοση, τη φύση, την ιστορία και την αγάπη— η συλλογή αυτή συνομιλεί με το Αιγαίο και το Ιόνιο, με τον Ορφέα και την Ευρυδίκη. Είναι μια διαδρομή μεταξύ μνήμης και παρόντος, γης και ουρανού, οδύνης και λύτρωσης. Η γυναικεία φωνή που μιλά είναι Ιέρεια, Νύμφη, Άνασσα, Ασημωμένη, Αγγελόκρουστη, Ψυχή. Μια θηλυκή θεϊκή μορφή που δεν περιγράφεται, αλλά αποκαλύπτεται. Ο λόγος εδώ μετατρέπεται σε λιτανεία, ο στίχος γίνεται λιβάνι, και η ποίηση λειτουργεί ως θεία λειτουργία της ψυχής. Αυτό το έργο είναι μια πρόσκληση. Ο αναγνώστης να «άρει τας καρδίας».