Δύσκολα βάζεις περίληψη σε βιβλίο δίχως τίτλο, ιδίως όταν είναι γραμμένο από την καρδιά. Ένας απλός υδραυλικός είμαι, όχι συγγραφέας, μα νιώθω την ανάγκη να το κάνω για εκείνον, τον ήρωά μου, τον πατέρα μου. Περνούσε δύσκολα τελευταία, κι εγώ… τον άφησα μόνο. Τώρα δεν είναι πια εδώ, και κατάλαβα πόσο λάθος έκανα. Έπρεπε, και ήθελα, να ήμουν δίπλα του, να τον στηρίξω, να του σταθώ, να τον ακούσω. Κι όμως, ο εγωισμός μου, οι δουλειές, τα νεύρα και οι εντάσεις δεν το επέτρεψαν. Αυτό το βιβλίο είναι ό,τι έχει απομείνει. Μια μικρή προσπάθεια να του δώσω τη φωνή που δεν του έδωσα όσο ζούσε. Μια επιστροφή, έστω και καθυστερημένα. Γιατί κάποια πράγματα δεν προλαβαίνεις να τα πεις. Εκτός κι αν τα γράψεις…