Μια ιστορία της φιλοσοφικής σκέψης στην Ελλάδα του εικοστού αιώνα δεν έχει γραφτεί ακόμα. Η συζήτηση των δύο διανοητών που παρουσιάζουμε εδώ καλύπτει ουσιαστικά αυτό το κενό λειτουργώντας σαν ένα είδος προσημείωσης για τη συστηματική εξιστόρησή της. Σκιαγραφεί με αδρές πινελιές τα ρεύματα που έρχονται από τον δέκατο ένατο αιώνα, μετά τη δημιουργία του ελληνικού κράτους, για ν’ αναπτυχθούν στους ιδεολογικούς κόσμους της Αριστεράς και της Δεξιάς ώς τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, φωτίζοντας ειδικά σημαντικές και αγνοημένες φυσιογνωμίες που η πρωτοτυπία τους δεν χωρούσε στα εδραιωμένα δόγματα. Δίνει έμφαση στις μεταπολεμικές ιδεολογικές διαμάχες —περιλαμβάνοντας τη συμβολή των ελλήνων διανοητών του Παρισιού— και ανατέμνει το διανοητικό τοπίο της Μεταπολίτευσης, με το ένα μάτι στις πιέσεις της διεθνούς πολιτικής και το άλλο στον ρόλο των εγχώριων θεσμών παραγωγής σκέψης, όπως το ελληνικό πανεπιστήμιο. Ο διαλογικός χαρακτήρας δίνει στην εξιστόρηση τον γλαφυρό τόνο μιας αβίαστης προφορικότητας, επιτρέποντας την παρακολούθηση απαιτητικών συχνά φιλοσοφικών επιχειρημάτων χωρίς να χάνεται το αφηγηματικό νήμα που εξασφαλίζει τόσο το ενιαίο της οπτικής γωνίας όσο και την αναγνωστική απόλαυση.