Στα χέρια σας κρατάτε ένα μπουκέτο με ιστορίες. Άλλες βρομάνε καπνό και ξενύχτι, άλλες ζοριλίκια και απατεωνιά. Κάποιες είναι ποτισμένες με το άρωμα του νεανικού ονείρου που γυρεύει τη χώρα της φαντασίας. Μερικές θα σας φανούν κωμικές –κι όντως ήταν– αν τις ζούσες μεθυσμένος από τον ηλεκτρισμό της μουσικής, την ανάγκη για να παίξεις και τις ατελείωτες διαδρομές. Άλλες, πάλι, ίσως πονέσουν λίγο. Κάποιες μπορεί να σας θυμίσουν τον εαυτό σας, έστω κι αν δεν ανεβήκατε ποτέ σε σκηνή.

Eίναι όλες, πέρα για πέρα αληθινές, όσο κι αν μοιάζουν απίστευτες. Μου τις διηγήθηκαν άνθρωποι που τις έζησαν.
Προχωρήστε με δική σας ευθύνη. Σβήστε τα φώτα, βάλτε ένα ποτό και ψιθυρίστε μια αγαπημένη μελωδία. Έτσι ταιριάζει.
«Α, και πού ’σαι; Θυμήσου, μπορεί να μην αλλάξουμε τον κόσμο, αλλά τουλάχιστον δεν θα τον αφήσουμε ήσυχο...».

Καλή ανάγνωση
Δημήτρης