Στις μέρες μας, η ξερολιθιά, σήμα κατατεθέν του ελληνικού τοπίου και πανάρχαιο διαχρονικό σύμβολο της βιώσιμης συνεργασίας ανθρώπου και φύσης, εκτοπίζεται με βάναυσο και ραγδαίο τρόπο για να δώσει τη θέση της σε δρόμους που οδηγούν στο πουθενά, σε απρόσωπα κτίσματα και τσιμεντένιες μάντρες, περίτεχνους «περιβάλλοντες χώρους» και πισίνες. Επομένως, η παρούσα έκδοση απευθύνεται κυρίως στους μελετητές που εκπονούν σήμερα τα τοπικά σχέδια σε ολόκληρη την Ελλάδα και ιδίως στα νησιά, για να τους υπενθυμίσει ότι ο σεβασμός της ξερολιθιάς δεν είναι δυνητική ευχέρεια, αλλά υποχρέωση με πολλαπλά ερείσματα στη νομοθεσία, ελληνική και διεθνή, την οποία οφείλουν να τηρήσουν. Και να τους επισημάνει ότι, την ύστατη αυτή στιγμή, η τύχη της ξερολιθιάς βρίσκεται πλέον στα χέρια τους και επαφίεται στην επιστημονική τους συνείδηση και ευθύνη.