Τα μικρά διηγήματα στοχασμού του βιβλίου καθορούν τον χρόνο ως θείο δώρο μέσω κάποιων ιδιαιτέρων στιγμών του. Αυτές ξεπηδούν σαν αρτεσιανά φρέατα φέρνοντας στην επιφάνεια από άγνωστο βάθος νερό άφθονο, χωρίς πίεση και προσπάθεια. Η ζωή παίρνει σάρκα κι οστά πάνω στον χρόνο. Τα πραγματικά όμως καλούδια του χρόνου σ’ αυτήν έρχονται με τούτες τις ιδιαίτερες στιγμές του. Εγκατεσπαρμένες βρίσκονται στον βίο κι έναν σκοπό έχουν μονάχα, ν’ αποζητήσουν το νόημα σε όσα συμβαίνουν ή δεν συμβαίνουν, να διαυγάσουν τις αιτίες. Δεν προανακρούουν τούτες οι στιγμές τον ερχομό τους, ούτε έχουν θορυβώδη έλευση. Καταφθάνουν σε κατάσταση σιωπής και ξακρίζουν την πραγματικότητα τριγύρω από παραπειστικές εικόνες και ενοχλητικούς θορύβους. Δρουν σαν ψυχοτρύπανα του υποκειμένου τους, αλλά και σαν κοσμοδρόμια εξερευνητικά. Λευτερώνουν με τη φωτοχυσία τους το σκοτεινό δίαυλο ανάμεσα στον μέσα με τον έξω κόσμο. Κοσμούν την ψυχή κατά χάριν και τότε αυτή ψυχώνει με κόσμο κι άλλες ψυχές. Μια μονάχα προϋπόθεση υπάρχει, για να γίνουν αντιληπτές· η δεκτικότητα της κάθε ψυχής. Και τούτο το πολύτιμο δώρο αποδίδεται κι αυτό μέσω στιγμών αρρήτων.