Παράλληλα με την αυτόνομη οργανωτική και ρυθμιστική λειτουργία του αθλητισμού, η διαρκώς αυξανόμενη κοινωνική και οικονομική σημασία του, που επηρεάζει πολλαπλές δημόσιες πολιτικές, ευλόγως προκαλεί την ολοένα και συχνότερη ρυθμιστική παρέμβαση του νομοθέτη σε πολλαπλά πεδία του αθλητικού χώρου. Η νομοθετική αυτή ανάμιξη του κράτους, κατ’ επίκληση της συνταγματικής προστασίας του αθλητισμού (άρθρο 16 παρ. 9), δημιουργεί μια sui generis αθλητική κανονιστική πραγματικότητα, με εμφανή στοιχεία αυξανόμενης «αποϊδιωτικοποίησης» και έντονα «υβριδικά» χαρακτηριστικά. Στο πλαίσιο αυτό και με κύριο στόχο την εδραίωση της αμεροληψίας και της αξιοπιστίας της «αθλητικής δικαιοσύνης», ο νομοθέτης προβλέπει την ευρεία στελέχωσή της με τακτικούς δικαστές. Η στελέχωση όμως αυτή των ιδιότυπων αθλητικών «δικαιοδοτικών» οργάνων με τακτικούς δικαστές εγείρει μείζονα και πολλαπλά ζητήματα συμβατότητας με το Σύνταγμα. Η φιλοδοξία εξαντλητικής εξέτασης των ζητημάτων αυτών και το δογματικό τους ενδιαφέρον αποτέλεσαν το κίνητρο για την εκπόνηση της παρούσας μελέτης.