Αγαπώ τον Hervé Le Corre. Είναι ο πιο αγαπημένος Γάλλος συγγραφέας. Κάθε του βιβλίο δεν είναι απλώς ανάγνωση αλλά εμπειρία που σε ρίχνει βαθιά σε μια σκοτεινή, ιστορικά φορτισμένη πραγματικότητα.

Στον "Άνθρωπο με τα ζαφειρένια χείλη" ζούμε το Παρίσι ως ένα ζωντανό οργανισμό που ανασαίνει μέσα στη βία, την κοινωνική ανισότητα και την πολιτική ένταση. Οι χαρακτήρες που έχει σκιαγραφήσει ο συγγραφέας δεν παρουσιάζονται ως καλοί ή κακοί, αλλά ως άνθρωποι εγκλωβισμένοι σε ένα σύστημα που ήδη τους έχει καταπιεί.

Η γραφή είναι εκείνη η γνώριμη, που όσοι τον ακολουθούμε έχουμε αγαπήσει. Κοφτερή, χωρίς περιττά στολίδια, με μια διαρκή υπόγεια ένταση που δεν μας αφήνει λεπτό να χαλαρώσουμε. Ακόμη και οι πιο ήσυχες στιγμές κουβαλούν ειδικό βάρος και σε προετοιμάζουν για την επόμενη ρωγμή.

Υπάρχουν σημεία όπου η ιστορική λεπτομέρεια βαραίνει τη ροή - εκεί χάνει λιγάκι, όμως αυτό δεν μειώνει τη συνολική δύναμη του έργου.

Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα που δεν επιδιώκει να σου χαϊδέψει τα αυτιά, αλλά να αποτυπώσει μια εποχή όπως πραγματικά ήταν. Σκληρή, ασταθής κι απάνθρωπη.