Ως διαδικασία (και όχι ως αλγόριθμος) η συμβολή του έμμυθου θεάσθαι και του έλλογου θεωρείν παραπέμπει στην συντονία εκείνη του μύθου και του λόγου εντός του πεδίου της οποίας η προσαγόρευση του πράγματος λαμβάνει την διάσταση της προσαλήθευσης του σημαίνοντος.
Με άλλα λόγια, στην αρχαϊκή ιδιομορφία και ιδιομοιρία του σημαίνειν (ως αρνησικυρίας του λέγειν και του κρύπτειν) συμβαίνει η συντονία του έμμυθου και του έλλογου τρόπου αναφοράς του θεάσθαι θεωρείν στα του παρόντος να ακολουθεί το ήθος και το άγος της συνάφειας και συνέχειας του «όλα και ουχ όλα» της ηρακλείτεια εκφρασμένης «ξυλλάψιας» στην επίμαχα διατυπωμένη φράση του Σκοτεινού: «ξυλλάψιες όλα και ουχ όλα, ξυμφερόμενον διαφερόμενον, ξυνάδον διάδον εκ πάντων εν και εξ ενός πάντα».
Ως συνάφεια και συνέχεια του μύθου και του λόγου, η αλληγορία κατανοείται υπό την αίρεση της συντονίας των έμμυθων και έλλογων όρων στον ορίζοντα μίας διαδικασίας του προσαγορεύειν συμβεβλη-μένης εγγενώς με το προσαληθεύειν.
Αν το προσαγορεύειν παραπέμπει πρωτίστως στην τοπολογική προσέγγιση των όρων του ξυνού λόγου, το προσαληθεύειν παραπέμπει στην επισυναφή και επισυνεχή παροντικότητα του «εκ πάντων εν και του εξ ενός πάντα», υπό την αίρεση των όρων μιας ρητά εκφρασμένης συντονίας της συμπαντικής σχετικότητας, που δεξιώνεται το αληθές του παρόντος εντός της επισυναφούς διάτασης του Κόσμου και της επι.συνεχούς επί.τασης του Χρόνου.