Πρόκειται για μια σύνθεση που κινείται ανάμεσα στο υπαρξιακό βίωμα και την κοινωνική παρατήρηση, διερευνώντας τη ματαιότητα, τη μνήμη, την ταυτότητα και την ανθρώπινη συνύπαρξη. Με λόγο λιτό και στοχαστικό, τα ποιήματα αναμετρώνται με τις προσωπικές και συλλογικές αντιφάσεις της σύγχρονης ζωής.
Ο Ορίζοντας που πλαταίνει αποτελεί μια ποιητική διαδρομή όπου το εσωτερικό τοπίο συναντά τον κόσμο, διευρύνοντας σταδιακά τα όριά του
***

ΥΠΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ (ΒΙΑΙΗΣ) ΕΠΟΠΤΕΙΑΣ

Υπόλογοι γι’ αλλότρια κρίματα
πληρωτές αβελτηρίων παρελθοντικών
ενδεχομένως και παρουσών.

Δέκτες μηνυμάτων οχλαγωγίας
κατ’ επίφαση δημοκρατίας
πομπών-λοιδόρων που τείνουν ευήκοα ώτα
στο εύκολο.

Μεταξύ συμμετοχής και παραίτησης
απ’ τα κοινά
κλόουν στηρίζουν ακούσια.

Θέλει γερό στομάχι
της οικουμένης ακλόνητο γινάτι;
Πολέμιοι της φαυλότητας
πόδι πατήστε, αξίες κρατήστε,
αντισταθείτε.