Η εικαστική περίπτωση του Λάμπρου Γιώτη δεν περιορίζεται στην απλή αισθητική απόλαυση της μορφής, αλλά εγγράφεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο φιλοσοφικού στοχασμού. Η ζωγραφική του λειτουργεί ως πεδίο διερεύνησης υπαρξιακών ερωτημάτων, όπου η εικόνα μετατρέπεται σε όχημα εννοιολογικής αναζήτησης. Στο έργο του, το εικαστικό στοιχείο δεν αποσκοπεί μόνο στην αναπαράσταση, αλλά κυρίως στην ανάδειξη μιας εσωτερικής πραγματικότητας που υπερβαίνει τα όρια της άμεσης εμπειρίας.
Ιδιαίτερη θέση στο έργο του κατέχει η διερεύνηση της σχέσης των αντιθέτων.. Ο έρωτας, ως δημιουργική δύναμη, λειτουργεί εδώ ως μηχανισμός υπέρβασης της αντίθεσης και ως καταλύτης της ζωής. Η ένταση αυτής της σχέσης δεν παρουσιάζεται απλώς ως βιολογικό ή συναισθηματικό γεγονός, αλλά ως θεμελιώδης αρχή της κοσμικής και ανθρώπινης αρμονίας.
Παράλληλα, ο καλλιτέχνης δεν παραγνωρίζει τη δραματική διάσταση της ανθρώπινης ύπαρξης. Ο πόνος και η φθορά, αναπόσπαστα στοιχεία της ανθρώπινης μοίρας, διατρέχουν υπόγεια την εικαστική του αφήγηση. Η γυναικεία μορφή, συχνά κεντρική στα έργα του, αναδεικνύεται σε συμβολικό φορέα αυτής της υπαρξιακής έντασης. Η εμπειρία του έρωτα, της μητρότητας, αλλά και της βιολογικής ωρίμανσης, συνθέτει μια πολυσύνθετη εικόνα της γυναικείας ύπαρξης, όπου η ομορφιά συνυπάρχει με την επίγνωση της φθοράς.
H ζωγραφική του Λάμπρου Γιώτη δεν περιορίζεται στη διερεύνηση της ανθρώπινης μορφής. Η ελληνική φύση αποτελεί εξίσου θεμελιώδη πηγή έμπνευσης. Ιδιαίτερα το Αιγαίο, με το μοναδικό φως και το χαρακτηριστικό του γαλάζιο, αναδεικνύεται σε κεντρικό θεματικό άξονα της εικαστικής του δημιουργίας. Η θαλάσσια αυτή γεωγραφία δεν αντιμετωπίζεται ως απλό τοπίο αλλά ως σύμβολο πολιτισμικής μνήμης και ιστορικής συνέχειας. Το ελληνικό φως, καθαρό και διαυγές, προσδίδει στις συνθέσεις του μια αίσθηση πνευματικής διαφάνειας. Μέσα από αυτό το φως αναδύεται μια εικαστική ποιητική που παραπέμπει στη βαθύτερη εμπειρία της ελληνικότητας. Το γαλάζιο της θάλασσας, που τόσο έντονα υμνήθηκε από τον Οδυσσέα Ελύτη ως στοιχείο της ελληνικής ταυτότητας, αποκτά στο έργο του Λάμπρου Γιώτη μια σχεδόν μεταφυσική διάσταση.
Στις θαλασσινές του συνθέσεις το Αιγαίο λειτουργεί ως τόπος μνήμης και στοχασμού. Η ζωγραφική επιφάνεια μετατρέπεται σε χώρο όπου το φυσικό τοπίο συναντά την ιστορική εμπειρία και την πολιτισμική ταυτότητα του ελληνισμού. Μέσα από την ποιητική των μορφών και των χρωμάτων του, ο καλλιτέχνης μάς καλεί να αναλογιστούμε τη θέση του ανθρώπου μέσα στον κόσμο και να αναζητήσουμε, μέσα από την τέχνη, το βαθύτερο νόημα της ύπαρξης.

Νίκος Αγγελής
Διδάκτωρ Φιλοσοφίας Δικαίου
Πανεπιστημίου PARISII ΣΟΡΒΩΝΗΣ
*************************************
Τον Λάμπρο Γιώτη μαγεύει το γαλάζιο φως της Ελλάδας κι αυτό είναι διάχυτο στην ποίηση και στη ζωγραφική του (Ουρανογραφίες -ο χώρος της Δημιουργίας). Μέσα από τη δύναμη της εικόνας, τις ερμηνείες των ήχων, των αρωμάτων και των χρωμάτων αποδίδει ανθρώπινα συναισθήματα, πόθους και πάθη. Διαχρονικής σημασίας οι θεματικές πηγές της έμπνευσής του —όπως και των πρώτων λυρικών ποιητών μεταξύ των οποίων ο Πίνδαρος από την Βοιωτία— που τον εμπνέουν να στοχαστεί ότι η ζωή μας είναι εφήμερη, αλλά όχι μάταιη όσο υπάρχουν ελπίδες και ο αγώνας μας «...όπου είναι η καρδιά σου, εκεί και ο θησαυρός σου». Υμνεί την φύση, τη γυναίκα, τον έρωτα ως ύψιστες μορφές κι αξίες με λυρισμό, ανθρωπιά κι ευγένεια. Τόσο η ζωγραφική όσο και η ποίησή του αποτελούν ένα κράμα ρεαλισμού και υπερβατικού στοχασμού, ένα πάντρεμα όρασης κι ενόρασης, συλλήψεις και γέννηση της «Πέμπτης ιδιότητας» του ποιητή.
Η ποίησή του σε προσκαλεί να αφεθείς στη μαγεία του έρωτα και της αγάπης γιατί «όταν αγαπάς κι αγαπιέσαι η ζωή αποκτά νόημα». Το νόημα κατά τον ποιητή αποκαλύπτεται στην αμοιβαιότητα των ψυχικών ενεργειών και στην αφύπνιση της αισθητικής μας ευαισθησίας (Έρωτος Κατάθεσις). Πολίτης του κόσμου, έχει αφήσει αποτυπώματα των δημιουργιών του διεθνώς και ταυτόχρονα πρεσβευτής των Ελληνικών ιδεωδών τα οποία εξακτινώνει στην οικουμένη με ορμητική πρόθεση και διάθεση ανάτασης, ένωσης κι αλληλεγγύης (Αλησμόνητες πατρίδες). Ο Λάμπρος Γιώτης γράφει, ζωγραφίζει και βλέπει με την καρδιά γιατί τα σημαντικά πράγματα είναι αόρατα στο μάτι, ίσως για αυτό το λόγο τα έργα του δε γνωρίζουν σύνορα.

Μετά Τιμής,
Ιωάννα Η. Μάστορα, Συγγραφέας
Δρ. Φιλοσοφικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών