«Δεν κοιμάμαι πολύ εύκολα τα βράδια. Έχω αϋπνίες και
δυσκολεύομαι. Πολλές φορές, για να καταφέρω να κοιμηθώ, βγάζω
από τη θέση τους τα μάτια μου και τα τοποθετώ σ’ ένα μικρό
γυάλινο τάπερ, μέσα σε λιμνάζον υγρό φακών επαφής. Μόνο έτσι
καταφέρνω να κοιμηθώ ήσυχος. Με το απόλυτο σκοτάδι για φως
μου. Αυτό είναι τελευταία το πιο συχνό όνειρό μου. Μα, αφού
βγάλω τα μάτια μου, αρχίζω να βλέπω πολύχρωμα όνειρα μέσα στο
όνειρο».
Οι ήρωες των Σημειώσεων Αϋπνίας είναι πλάσματα παρόντα στο εδώ
και τώρα, με επιθυμίες, φόβους, βάσανα, ιδεολογίες. Συνομιλούν με
τον θάνατο, τον εντάσσουν στο οπτικό τους πεδίο, οργανώνοντας
συχνά στρατηγικές απέναντί του. Και αποδείχνονται απτόητοι έως
ότου εκλείψουν: μάχονται μέχρι θανάτου, τρώνε μέχρι θανάτου,
παίζουν ξύλο, ερωτεύονται και κάνουν έρωτα μέχρι θανάτου.
Απολαμβάνουν τον τελευταίο τους περίπατο, το τελευταίο τους γεύμα,
το τελευταίο τους άγγιγμα. Ζουν ώσπου να πεθάνουν. Με όλη τους
την ικμάδα. Και μοιάζουν έντεχνα εξαϋλωμένοι. Όπως οι ήρωες των
ονείρων μας.