«Το μόνο που ξέρω είναι ότι ζωγραφίζω επειδή το έχω ανάγκη, και πάντα ζωγραφίζω ό,τι μου έρθει στο μυαλό, χωρίς καμία άλλη σκέψη». —ΦΡΙΝΤΑ KAΛΟ Η Φρίντα Κάλο έχει υμνηθεί ως πρωτοπόρος του φεμινισμού, ως παρεξηγημένη ιδιοφυΐα και ως εμβληματική μορφή της Αριστεράς· εντούτοις, όσο ζούσε παρέμενε γνωστή –τουλάχιστον στην αρχή– κυρίως ως η σύζυγος του Ντιέγκο Ριβέρα. Όπως όμως καταδεικνύει αυτή η πολυπρισματική συλλογή συνεντεύξεων, που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων την πρώτη και την τελευταία της, η Κάλο δεν υπήρξε μόνο μια συγκλονιστικά ρηξικέλευθη και βαθιά προσωπική δημιουργός, αλλά και μια ευφυής αρχιτέκτονας της δημόσιας εικόνας της. Μέσα από τους διαλόγους της με κριτικούς, καλλιτέχνες και δημοσιογράφους, την παρακολουθούμε να αποτινάσσει τη σκιά του Ριβέρα και να αναδεικνύεται σε μια γυναίκα που δηλώνει με αυτοπεποίθηση ότι η μοναδική πηγή επιρροής της είναι ο ίδιος της ο εαυτός. Με την εισαγωγή της κορυφαίας βιογράφου της, Χέιντεν Ερέρα, το βιβλίο αυτό προσφέρει μια διεισδυτική ματιά στην πραγματική γυναίκα πίσω από τον μύθο της «Φρινταμανίας», μέσα από τα δικά της λόγια. Η σειρά Η τελευταία συνέντευξη και άλλες συζητήσεις συγκεντρώνει εμβληματικές συνομιλίες με κορυφαίες προσωπικότητες από κάθε χώρο: συγγραφείς, στοχαστές, αθλητές, καλλιτέχνες και πολιτικούς – από τα πρώτα τους βήματα μέχρι την τελευταία τους συνέντευξη. Μέσα από τις σελίδες κάθε τόμου αποκαλύπτεται η ανθρώπινη διάσταση πίσω από τη δημόσια εικόνα: ο εσωτερικός κόσμος, το χιούμορ, η οργή, η στοχαστικότητα, οι αδυναμίες και οι αλήθειες που δεν γράφτηκαν ποτέ

στα επίσημα βιογραφικά. Ανάμεσα στις προσωπικότητες που «μιλάνε για τελευταία φορά» περιλαμβάνονται ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ και ο Άντονι Μπουρντέν, οι οποίοι ανοίγουν και τη σειρά, ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες, η Φρίντα Κάλο, ο Τζ. Ντ. Σάλιντζερ κ.ά. […] Το 1938 ο σουρεαλιστής ποιητής και δοκιμιογράφος Αντρέ Μπρετόν ήρθε στο Μεξικό και θέλησε να συμπεριλάβει την Κάλο στο κίνημα του σουρεαλισμού. Η απάντησή της ήταν: «Δεν είχα ιδέα ότι ήμουν σουρεαλίστρια, μέχρι που ο Αντρέ Μπρετόν ήρθε στο Μεξικό και μου το είπε. Το μόνο που ξέρω είναι ότι ζωγραφίζω επειδή το έχω ανάγκη, και πάντα ζωγραφίζω ό,τι μου έρθει στο μυαλό, χωρίς καμία άλλη σκέψη». Το φανταστικό στοιχείο στα έργα της Κάλο δεν προέρχεται από τη σχέση της με τον σουρεαλισμό, αλλά πηγάζει από τη μεξικανική λαϊκή τέχνη και τη δική της ζωηρή φαντασία. Η Κάλο δεν ζωγράφιζε ρολόγια που λιώνουν ή ονειρικά οράματα. Ζωγράφιζε πράγματα που της είχαν όντως συμβεί. Ακόμα και ο πιο σουρεαλιστικός πίνακάς της, το Ό,τι μου έδωσε το νερό του 1938, στην πραγματικότητα δεν είναι σουρεαλιστικός. Απεικονίζει τα πληγωμένα της πόδια κάτω από το νερό της μπανιέρας. Στην επιφάνεια της μπανιέρας αναδύονται οι ονειροπολήσεις της. «Με θεώρησαν σουρεαλίστρια, ωστόσο δεν ήμουν» έχει δηλώσει. «Ποτέ δεν ζωγράφισα όνειρα. Ζωγράφισα τη δική μου πραγματικότητα». […] Από την Εισαγωγή της Χέιντεν Ερέρα