Η φιλοσοφία γεννιέται από την αγωνία του ανθρώπου απέναντι στη φθορά του χρόνου και στο αμετάκλητο του θανάτου. Τα κείμενα αυτού του βιβλίου δεν επιχειρούν να παρηγορήσουν· επιχειρούν να αφυπνίσουν. Μέσα από στοχασμούς για το Είναι, το Γίγνεσθαι, την Ελευθερία, την Αξιοπρέπεια, τη Συνείδηση και την ανθρώπινη μοίρα, συγκρούονται με την πνευματική αδράνεια, τη μαζοποίηση, τις θρησκείες και την ίδια την εποχή μας. Η σκέψη παραμένει προσηλωμένη στο αρχαίο ελληνικό ήθος απέναντι στους χαλεπούς καιρούς. Γράφω για να επιβιώσω. Κατοικώ στη φιλοσοφία για ν’ αντέξω τον εσωτερικό μου κόσμο. Δεν γράφω ως φιλόσοφος, αλλά από ανάγκη· γράφω για να υπάρχω ακόμη κι όταν δεν θα ζω. «Κοίταζα τη θάλασσα κι εκείνη μου χάρισε τις λέξεις. Κοίταζα τ’ αυστηρά βουνά δίχως να με κρίνουν. Γιατί τα λάθη έχουν μέσα τους μια σκληρή ομορφιά, όπως οι κορυφές των βουνών, και ένα βάθος σαν τον βυθό της θάλασσας. Η φύση και τα παιδιά μου δεν άφησαν ποτέ την ψυχή μου να διψάσει.» Ι.Δ.