Τα ποιήματα της συλλογής Χαμένη αγάπη αποτελούν έναν τραγικό
αναστοχασμό πάνω στην αναπόφευκτη εμπειρία της απώλειας των
σχέσεων, του νοήματος, της επιθυμίας. Στους μονολόγους της συλ-
λογής, μορφές της ελληνικής μυθολογίας (Ευρυδίκη, Λήδα, Χρυσό-
θεμις) αλλά και πρόσωπα από την οικογενειακή ιστορία του συγγρα-
φέα δανείζουν τη φωνή τους προκειμένου να εκφράσουν εκείνο «το
αίσθημα της απώλειας που μας περιβάλλει, μας διαπερνά, όπως η
ομίχλη στο σκοτάδι ενός δάσους». Με έντονο συγκινησιακό φορτίο
και εικόνες που αναδύονται από έναν κόσμο που μοιάζει χθόνιος και
εσωτερικός, οι «φωνές» της συλλογής Χαμένη αγάπη μιλούν για μια
ζωή που θα μπορούσε να υπάρξει αλλά δεν υπήρξε ποτέ, αφήνοντας
στην ποίηση, με την υπαινικτική και συγκινησιακή της μορφή, τη δυ-
νατότητα να παρηγορήσει και να μην επιτρέψει τη λήθη.