Ο Ξενοφών Ζολώτας (1904-2004) υπήρξε μια από τις μακροβιότερες και πιο επιδραστικές μορφές της ελληνικής δημόσιας ζωής, με παρουσία που εκτείνεται περισσότερο από εξήντα χρόνια, από τη δεκαετία του 1920 έως τη δεκαετία του 1990.
Το βιβλίο αυτό προσεγγίζει το ελληνικό αναπτυξιακό πρόβλημα μέσα από την οπτική του Ζολώτα, αναγνωρισμένου ως αυθεντία της οικονομικής πολιτικής, εντάσσοντας τις ιδέες και τις παρεμβάσεις του στο ευρύτερο πλαίσιο της δημόσιας συζήτησης και των αντικρουόμενων στρατηγικών επιλογών που σημάδεψαν την πορεία της ελληνικής οικονομίας. Αν και η σύγχρονη ιστοριογραφία έχει απομακρυνθεί από την αντίληψη ότι την Ιστορία τη διαμορφώνουν αποκλειστικά οι «μεγάλες προσωπικότητες», ορισμένες μορφές ασκούν επιρροή που υπερβαίνει το μέτρο της εποχής τους. Ο Ζολώτας – ως Ακαδημαϊκός, Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, υπουργός και πρωθυπουργός της χώρας – υπήρξε μία από αυτές τις προσωπικότητες.
Ήδη από τον Μεσοπόλεμο αμφισβήτησε την πρωταρχική σημασία της γεωργίας για την ελληνική οικονομία και υποστήριξε με συνέπεια την ανάγκη εκβιομηχάνισης. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ταύτισε την εκβιομηχάνιση με την ευημερία και την ανάπτυξη, σε συμφωνία με τις τότε κυρίαρχες διεθνείς αντιλήψεις. Ως Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος (1955-1967) υπερασπίστηκε τη νομισματική σταθερότητα ως θεμέλιο της ταχείας ανάπτυξης. Μεταξύ των δύο πετρελαϊκών κρίσεων, από τον Νοέμβριο του 1974 έως τον Νοέμβριο του 1981, διαχειρίστηκε την οικονομία σε συνθήκες έντονης κοινωνικής πίεσης και διεθνούς στασιμοπληθωρισμού.
Βραχεία, αλλά περισσότερο αξιοσημείωτη από όσο συνειδητοποίησαν οι πρωταγωνιστές της πολιτικής και το εκλογικό σώμα τότε, υπήρξε η θητεία του ως πρωθυπουργού από τον Νοέμβριο του 1989 έως τον Απρίλιο του 1990. Ο Ζολώτας, μέσω της έκθεσης της Επιτροπής εμπειρογνωμόνων, υπό την προεδρία του καθηγητή Άγγελου Αγγελόπουλου, διαδραμάτισε κρίσιμο ρόλο στην υιοθέτηση ενός νέου υποδείγματος οικονομικής πολιτικής που υπερέβαινε τον κρατισμό και την ελλειμματική χρηματοδότηση της οικονομίας.