Η θεματική του έρωτα και της αγάπης είναι συστατική της φιλοσοφίας. Δεν έχουμε πλήρη επίγνωση αυτού του γεγονότος. Ο Πλάτων αφιερώνει στον έρωτα το Συμπόσιο, εξετάζοντας τον στη συνύφανσή του με τη γνώση: η ερωτική επιθυμία είναι ήδη πάντοτε επιθυμία για γνώση. Η σκέψη θα πρέπει να έχει διαφορετική σχέση με τον έρωτα απ’ ό,τι η γνώση. Πιο ελεύθερη, πιο αποδεσμευμένη και πιο ανοικτή; Ενώ υπάρχει πληθωρισμός λόγου για τον έρωτα ανά τους αιώνες, παρ’ όλα αυτά δεν τον έχουμε αντιμετωπίσει στη σκέψη.

Σε αυτό το δοκίμιο ο Νανσύ δίνει μια απολύτως πρωτότυπη απάντηση. Η στοχαστικότητα του έρωτα είναι διπλή: πρέπει όχι μόνο να δηλώσουμε την αγάπη για να τη σκεφτούμε αλλά και αυτή η σκέψη να επιτελεσθεί ως αγάπη. Η φιλοσοφία, λοιπόν, θα γίνει αντάξια του ονόματός της μόνο αν αποδεχτεί την υποχρέωσή της σε ό,τι υπερβαίνει τη γνώση, αν αναλάβει και πάλι τη σκέψη/αγάπη ως θεμελιώδη για την ίδια.

Μπορούμε άραγε να ξανασκεφτούμε τον έρωτα-αγάπη έτσι ώστε να αποκτήσουμε καλύτερο έλεγχο της ζωής και των εαυτών μας, να επινοήσουμε, ίσως, μια νέα πολιτική ηθική; Πώς μπορούμε να ενεργοποιήσουμε μια τόσο «φθαρμένη» έννοια αλλά και αξία; Τι είδους μετασχηματισμούς επιδέχεται αυτή;

Η «Θρυμματισμένη αγάπη» αποτελεί, ίσως, ένα από τα πιο επιτυχημένα και γοητευτικά εγχειρήματα στη θεματική της αγάπης. Γοητευτικό και χρήσιμο, διότι συνομιλεί με ένα πλήθος φιλοσοφικών και λογοτεχνικών πηγών αλλά και, υπαινικτικά ή ρητά, με όλη την γκάμα των προσωπικών μας βιωμάτων, θέτοντας συγχρόνως τα ανωτέρω μείζονα ζητήματα χωρίς να ταξινομεί ιεραρχικά τις μορφές του έρωτα-αγάπης.