Η ιστορία της Δωδεκανήσου δεν έχει γραφτεί σωστά μέχρι σήμερα και τα αποτελέσματα είναι ορατά. Οι Νότιες Σποράδες, που επικράτησε να λέγονται Δωδεκάνησος και που οι Ιταλοί τα μέτρησαν το 1936 και βρήκαν πως είναι πάνω από 700 (νησιά, νησίδες και βραχονησίδες) έχουν μια μοναδική ιστορία που δεν ταυτίζεται με άλλες περιοχές του Ελλαδικού χώρου. Ακόμα και αυτά τα ίδια είχαν ακολουθήσει διαφορετικούς δρόμους. Ενώ η Ρόδος και η Κως είχαν καταληφθεί από τους Οθωμανούς το 1522, τα άλλα νησιά είχαν διαφορετικό καθεστώς. Ο Ευάγγελος Αβέρωφ αναλύει σε άρθρο του στην Gazette de Lausanne στις 09/10/1930 σελ. 3, την πραγματικότητα: «Δια το πολύ κοινόν το οποίον δεv ενδιαφέρεται ιδιαιτέρως διά την ιστορία της Δωδεκανήσου, το όνομα Δωδεκάνησος δεν σημαίνει παρά δώδεκα νήσους διατελούσας υπό την διοίκηση την μια του ενός και την άλλη του άλλου κράτους. Εν τούτοις η γνώμη αυτή δεν είναι ορθή. Η Δωδεκάνησος στη πραγματικότητα, είναι το σύμπλεγμα των νησιών, τα οποία μέχρι το 1912 αποτελούσαν σχεδόν πάντοτε κράτη. Τα κράτη αυτά έζησαν ενίοτε υπό το πολίτευμά απλών επαρχιών ενός ισχυρότερου κράτους, άλλα συνηθέστερα, απολάμβαναν πλήρους αυτονομίας, ή κατά το μάλλον και ήττον μιας σχετικής αυτονομίας… Αυτή ήταν η θέση τους από την άποψη του διεθνούς δικαίου, την ημέρα κατά την οποία τα κατάλαβε η Ιταλία». Έτσι και ο Αμέλιο, ο στρατηγός που τα «κατέλαβε» το 1912 σε επίσημο έγγραφό του έγραφε: «Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν νησιά στα οποία – δεδομένου των παραδοσιακών δικαιωμάτων της αυτονομίας που απολαμβάνουν – η επικυριαρχία είναι η μόνη δυνατή μορφή διακυβέρνησης, αλλά υπάρχουν και άλλα όπως η Ρόδος – που θεωρήθηκαν ανέκαθεν πλήρους κατοχής. Και, γι’ αυτόν τον λόγο, στις οδηγίες που δόθηκαν από αυτήν την Διοίκηση στους υπεύθυνους αποσπασμάτων, επαναλαμβάνονται αυτές που έλαβα εγώ από τους ανώτερους μου σχετικά με τη λειτουργία των αστικών υποθέσεων, προειδοποιώντας ότι το καθεστώς των μικρότερων νησιών δεν πρέπει να διαφέρει από αυτό της Ρόδου εκτός από τα προνόμια πριν από την κατοχή μας και αυτό – σύμφωνα με τις οδηγίες που πήρα από τη Μητροπολιτική Κυβέρνηση – που πρέπει να τις σεβαστούμε». Δηλαδή παρόλο που η Ιταλία νόθευσε το ανεξάρτητο καθεστώς των νησιών, όπως το κατέγραψε η Ιωάννα Στεφανόπολι (στο βιβλίο της στα γαλλικά με τίτλο: «Τα νησιά του Αιγαίου και τα προνόμια τους»), που συντάχθηκε με προτροπή του Βενιζέλου (1912), δεν μπόρεσε να ξεπεράσει όλα τα νομικά προβλήματα. Κατά τα τριάντα χρόνια της κυριαρχίας του Ιταλικού Κράτους υπόκειντο στο Υπουργείο Εξωτερικών και είχαν δικό τους δίκαιο πολύ διαφορετικό από το Ιταλικό. Επίσης οι κάτοικοι των νησιών δεν είχαν την Ιταλική υπηκοότητα, αλλά της Διοίκησης των νησιών.