ΔΑΛΙΔΑ
Η Μητέρα έκοψε τούφες
απ’ το μικρό μου κεφάλι
τις έκρυψε κάτω από το μαξιλάρι
να γίνουν δύναμη και σοφία.
Κι εκείνες έχιδνες έγιναν
σάλευαν
το κρεβάτι έγλειφαν
έγνοιες έγιναν
και πού και πού
εκλάμψεις
κάτω από την πανσέληνο.

*
ΜΙΚΡΗ ΜΑΓΙΣΣΑ

Τα μαλλιά μάκραιναν
πιο γρήγορα απ’ ό,τι ψήλωνε
στις μύτες των ποδιών της-
σαν κατεβασμένες αυλαίες σκέπαζαν
την ασχήμια του κόσμου.
Οι άλλοι τη νόμισαν για τυφλή
πως τάχα μάντευε το μέλλον
πως κάτι δυσοίωνο έκρυβε
για τον καθένα τους και
στο στόμα τη φιλούσαν
να μην το ομολογήσει.

*

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΤΡΑΠΕΖΙ

Κάθε Κυριακή μαζεύονται οι μεγάλοι
γύρω από το στρογγυλό τραπέζι
με τους καλά γυαλισμένους κοπτήρες τους
και φορώντας τα καλά τους προσωπεία
σερβίρουν ατάραχοι στα πιάτα τους
την καρδιά της οικοδέσποινας
που ίσα-ίσα χωράει στην πιατέλα.
Οι μικροί πιο πέρα -παίζουν τουβλάκια
στο σαλόνι- χτίζουν τα σπίτια τους
γκρεμίζοντας τα σπίτια των γειτόνων.
Κι εγώ αναπνέω όσο πιο αθόρυβα γίνεται
μετέωρη ανάμεσα στο θύτη και το θύμα.