Η δοξασία του Ρόδου και του Σταυρού, όπως ονοµάστηκε η εσωτερική Χριστιανική παράδοση στην βυζαντινή Μικρά Ασία, µεταδιδόταν από δάσκαλο σε µαθητή για αιώνες, µέσα σε Σχολές πρακτικής Μύησης που πήραν κατά καιρούς διάφορα ονόµατα, µε προορισµό να διατηρήσει την µυστική διδασκαλία του Χριστού και να διασώσει τον αληθή Λόγο… Οι σοφοί κάτοχοι αυτής της παράδοσης, οι λεγόµενοι «Αδελφοί της Ανατολής», προαισθανόµενοι το τέλος της Ελληνικής Αυτοκρατορίας, έδρας του Έργου τους, παρέδωσαν ανώτερα µυητικά κλειδιά, της γραµµής του Αγ. Ιωάννη του Θεολόγου, σε ένα νέο Γερµανό αναζητητή, γνωστό µε το συµβολικό όνοµα Χριστιανός Ρόζενκροιτς [Χ+Ρ].

Η δική µας µελέτη αναζητά τα σωζόµενα τεκµήρια στη Βυζαντινή Τέχνη, για την ύπαρξη και λειτουργία ροδοσταυρικών κέντρων επιρροής και καλλιτεχνικών εργαστηρίων στους ανακτορικούς κύκλους της Βασιλεύουσας. Εµφανίζονται ήδη από τον 9ο-10ο µ.Χ.. αιώνα εκατοντάδες, δηλαδή, χρόνια πριν την εµφάνιση του αντίστοιχου κινήµατος στην Ευρώπη. Στην περίπτωση αυτή ο θρύλος για τις σπουδές του Κρίστιαν Ρόζενκροϊτς στο Βυζάντιο και η καταγωγή της ροδοσταυρικής του παράδοσης από τους «Αδελφούς της Ανατολής» αποκτά την σηµασία µιας πολύ σοβαρής και βάσιµης υπόθεσης.