Το θέμα του βιβλίου είναι η νεοελληνική δυστοπία. Ο τίτλος είναι στίχος από το ποίημα του Μιχάλη Πασιαρδή «Είμαστε Έλληνες». Το ύφος των κειμένων που συγκεντρώνονται εδώ, από παρεμβάσεις του συγγραφέα μας στον ημερήσιο και περιοδικό τύπο, δεν προσπαθούν να εξέχουν πάνω απ’ την έρημο του νεοελληνικού θανάτου. Αντιθέτως, μοιάζουν να είναι γραμμένα βαθιά μέσα από την επίγνωση του τέλους, αγγιγμένα απ’ τον χειμώνα μιας χαμένης μάχης. Αλλά ενώ είναι πρόδηλη η επίδραση του γιανναρικού Finis Graeciae και του πνεύματος της συγκεκριμένης κοινωνιολογικής θέασης, κάτι άλλο ταλαντεύεται επίσης ανάμεσα στις λέξεις των κειμένων που πάνω του ζυγιάζονται φωτιά και νερό. Ο συγγραφέας εφαρμόζει στα μάτια του τον σπόρο της καρδιάς του, της αγάπης του για τον λαό του, κι έτσι δεν διαλέγει να φορέσει τις σκληρές καμμιά φορά παρωπίδες των διανοούμενων. Μήπως ο Δάσκαλος είδε στο πρόσωπο του Παντούλα έναν άλλο εαυτό του, έναν εαυτό λιγότερο καταπονημένο από το αλύγιστο στεφάνι της θεωρίας, ώστε λίγους μήνες πριν την εκδημία του να του προτείνει να συνεχίσει τη στήλη της επιφυλλίδας του στην κυριακάτικη Καθημερινή; Κανείς δεν μπορεί να ξέρει. Στον χειμώνα της νεοελληνικής νύχτας έρχεται ο συγγραφέας αυτού του βιβλίου να μετρήσει με μεγαλύτερη θέρμη τους σφυγμούς του χρόνου που λιγοστεύει, να πλευρίσει αλλιώτικα, πιο στοργικά, πιο οικεία, τη λαλέουσα αλαλία που μας κατατρύχει. Με τη σκέψη του αρμέγει ζωή απ’ τον έξω κόσμο, τον παλαιό και νέο, και ο λόγος του διατηρεί τις τρείς κύριες αρετές της γλώσσας μας, την απλότητα, το πάθος και την προφορικότητα.