Φαγωνόταν η άσφαλτος, ο χρόνος πασπάτευε τα μετρήματά του με σκέψεις ακίνητες κι εικονογραφημένες κι έτσι πάντα κάτι αραίωνε από πάνω της. Ίσια λοιπόν τραβώ κι επιτήδεια, λεωφόρε, έλεγα από μέσα μου τρίβοντας με τ’ ακροδάχτυλα τις τσέπες μου. Πάνω κάτω. Το ίδιο ακριβώς δάκρυ έρρεε για να στεγνώσει ξανά και ξανά. Δεν αρκούσε καθόλου για το ξερό δέρμα που έτσι η σκιά του αρπαζόταν από αυτό το παιχνίδισμα, λέπταινε, και λειαινόταν. Συ δε άλας! Άλας μέσα από το τίποτα, στεγνό, αντιλήπτωρ μου ανάμεσα στις μαύρες ρίγες μιας νυχτερινής ζέβρας. Άκουγα με προσοχή κι όμως τίποτα δεν ακουγόταν, δεν λύγιζα καν τα γόνατα. Όλος ελθών εις όλα απήλθε. Πλησίασα κι άλλο. Πλησίασε! Κι όλο ίσια, ίσια και με τρυφεράδα τραβώ τ’ άπιαστο βάρος του κορμιού μου. Κι αυτό ας μην αργεί. Ας μην αργεί κι ετούτη η κηλίδα πάνω στις σημαδούρες της γαμψής σιωπής. Πέρα δώθε. Κι ελθών εσώθη κι επί τη ευκαιρία εζυγίσθη κιόλας, επίσημα και σκόπιμα. Ελάττωσα κι άλλο τα βήματα πάνω σ’ ένα κομμάτι γης μα, ακόμα κι έτσι, οι πάσσαλοι μιας σκιάς βαθιά σφηνωμένης στέριωναν για τα καλά την οικουμένη!