Η παρούσα μελέτη εξετάζει τις μεταπλάσεις της Θεσσαλονίκης στην ποίηση του Πάνου Θασίτη, αναδεικνύοντας τη σχέση μνήμης, ιστορίας και αστικού χώρου μέσα στο ποιητικό του σύμπαν. Ο αναγνώστης παρακολουθεί τη διαδρομή της πόλης από τον βιωμένο τόπο της προσφυγιάς και της εξορίας προς ένα γκρίζο, μεταβαλλόμενο, αστικό τοπίο, που αντανακλά την υπαρξιακή αγωνία του ανθρώπου. Η μελέτη φωτίζει τον τρόπο με τον οποίο η Θεσσαλονίκη λειτουργεί ως ποιητικό και συμβολικό πεδίο, όπου συνυπάρχουν η συλλογική μνήμη, η απώλεια, η πολιτική εμπειρία και η ιστορική φθορά. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη γλώσσα, στις εικόνες και στις τεχνικές γραφής του Θασίτη, καθώς και στη σύνδεση της ποίησής του με τη μεταπολεμική ελληνική λογοτεχνία. Παράλληλα, διερευνάται η έννοια της πόλης ως σώματος και ως φορέα τραυματικής εμπειρίας, μέσα από τη διαρκή σύγκρουση ανάμεσα στο παρελθόν και τη σύγχρονη πραγματικότητα. Η εργασία επιχειρεί να αναδείξει τη συμβολή του Πάνου Θασίτη στη νεοελληνική ποίηση, προτείνοντας μια νέα ανάγνωση της Θεσσαλονίκης ως τόπου μνήμης, ταυτότητας και ποιητικής ανασύνθεσης.