H διδασκαλία των επιστημών της ζωής είναι ένας πολιτισμικός στόχος και η προώθηση της εκτεταμένης βιολογικής παιδείας αποτελεί ηθική προσταγή. Στη μετά χείρας εργασία επιδιώκεται ο εντοπισμός και η εξέταση ορισμένων βασικών φιλοσοφικών – ανθρωπολογικών διαστάσεων των επιστημών της ζωής, καθώς και η παιδαγωγική και διδακτική τους θεώρηση, με εστίαση στις έννοιες της βιοφιλίας και της βιοφοβίας. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, η βιοηθική θεώρηση των δαρβινικών παραδοχών της κοινής καταγωγής και της μοναδικότητας των έμβιων όντων συνεξετάζεται με την παιδαγωγική θεώρηση της ηθικής αρχής του δέους (Ehrfurcht) προς τον έμβιο κόσμο. Η αγωγή προς τη βιοφιλία, η κατοίκηση στη φύση και η σύνδεση της εμπειρίας του παιδιού με τη βιοεπιστημονική γνώση αποτελούν αφενός μεν καθοριστικές ανθρωπολογικές διαστάσεις της παιδαγωγικής των επιστημών της ζωής, αφετέρου δε θεμελιακές προϋποθέσεις της παιδαγωγικής αποτελεσματικότητας των βιολογικών, βιοηθικών, περιβαλλοντικών, αλλά και θεωρητικών μαθημάτων, όπως καταδεικνύει και η αξιοποίηση της λογοτεχνίας στην παρούσα εργασία.