Στο ημερολόγιο της ζωής, κάποιες φορές οι σελίδες είναι περίτεχνα γραμμένες, ενώ άλλοτε οι λέξεις σβήνονται άτσαλα σε μια προσπάθεια να ξεχαστούν. Εκείνη τη σελίδα του ημερολογίου την έσκισε μια νύχτα που οι μνήμες έρχονταν σαν απρόσκλητες σκιές στο ημίφως. Το όνομά της, Σολεδάδ, μοναξιά. Ο Άλεξ όμως την αποκαλούσε Σολ, όπως ο λαμπερός ήλιος. Μια ζωή. Παρελθόν. Παρόν. Πεπρωμένο. Εκείνος... ξετυλίγει το κουβάρι της υιοθεσίας του, ενώ η μοίρα τον φέρνει πίσω στις ρίζες του και στη γοργόνα που στοιχειώνει τα όνειρά του. Εκείνη… δίπλα του, μέχρι να έρθει η κάθαρση που το τέλος ορίζει. Ο απολογισμός δικός της. Είναι οι ακτίνες του ήλιου ικανές να ζεστάνουν την ψυχή της ή θα επιλέξει το τίμημα της μοναξιάς; Γιατί πάντα υπάρχει επιλογή. Ακόμη και στην πιο σκοτεινή νύχτα της ψυχής