ΟΠΟΥ ΓΗΣ
Αυτή η πάχνη δε με ξέρει
στα χώματα που πότισε δεν υπάρχω
σχεδόν σίγουρα δεν είμαι από ’δώ

Θύμηση αχνή τώρα φέρνει ο αέρας
με αλμύρα και ήλιο και τίποτα
ήταν άλλη η ζωή και θαυμάσιο το φως

*

ΚΑΤΑΠΡΑΣΙΝΟ ΤΟΠΙΟ

Το καλοκαίρι στον Προυσό
γλιτώναμε τη βάσανο της ζέστης
το σπίτι πάνω στο παλιό νεκροταφείο
απέναντι από το σφαγείο

Το ξημέρωμα έφταναν κραυγές
που ταίριαζαν με τα άναρθρα όνειρά μου
ήταν ωραία η δροσιά του πρωινού
και η μυρωδιά ζεστού ψωμιού

Το απόγευμα περνούσε η κυρά Δέσπω
με τρία γίδια που τα ονόμαζε αστεία
την Κυριακή θα φίλευε όλη την παρέα
και μας ρωτούσε ποιό να βάλει στο ταψί

Το καλοκαίρι στο βουνό
ακούγαμε τα ζώα να σφαδάζουν
μα δε μας έκανε εντύπωση κακή
στο καταπράσινο τοπίο

*

ΣΤΑ ΣΑΛΟΝΙΑ

Εκείνο το βράδυ σε σπίτι φίλων
δεν ήθελε συζητήσεις με θέσεις
τετριμμένες, για τα παιδιά και τα λοιπά
ή πώς γεμίζει η ζωή με πλάνες

Με αυτά τα λόγια που άκουγε
το έβλεπε πως άλλα ήθελε να πει
πως ήτανε η σκέψη της διπλή
ειλικρινά μαζί ψέμα κι αλήθεια

Ήτανε τόσο διαιρεμένη στην ψυχή
που ένιωσε το σώμα της σε σχάση
ένα της μέρος είπε μια υπεκφυγή
ένα άλλο βρήκε μια γωνιά να ησυχάσει

*
ΑΤΛΑΝΤΙΔΕΣ

Κι αν μείνει μόνο ένα ποίημα στον κόσμο
κάτω από μια πέτρα
κι αν βρεθεί αυτός που θα τη σηκώσει
-ίσως κατά λάθος να την κλωτσήσει-
κι αν πάρει το χαρτί
μπορεί να είναι μόνο
γιατί χρειάστηκε κάπου
να φτύσει