Τα μοτίβα της φύσης καθρέφτισαν στον κήπο αυτό χαρακτήρες αγαπημένων ψυχών. Η μητέρα μου με ορχιδέα μοιάζει, η γιαγιά μου σαν λεμονιά ρίζωσε, ο έρωτας σαν αγιόκλημα με καλεί. Και κάθε χρόνο όταν ανθίζουν οι μιμόζες της Βενετίας, αναρωτιέμαι γιατί δεν άνθισε η αγάπη.

«Σποράκι αναμένει η θύμηση
σε γλάστρα
που κοιτά της ψυχής την είσοδο».

Καρτερικότητα, εγκράτεια, πίστη και αντοχή χορεύουν σε έναν λαβύρινθο παραλληλισμών και συμβόλων. Το σύμβολο πίσω από το φυτό συνδιαλέγεται με το φυτό πίσω από το σύμβολο.

«Μην τους ακούς,
γραφικούς αν μας λένε.
Την ορτανσία
στα χείλη
να διαβάσουν δεν μπορούν–
δική τους δεν θα ’ναι για πάντα
η άνοιξη.»