Λιγότερο από τρεις δεκαετίες πριν, η λέξη ισλαμοφοβία δεν υπήρχε σε κανένα λεξικό. Σήμερα είναι η κυρίαρχη μορφή του ρατσισμού στη Δύση και έχει αντικαταστήσει τον αντισημιτισμό του 20ου αιώνα, όπως εξηγεί αναλυτικά ο Κώστας Πίττας στο εισαγωγικό κείμενο αυτής της έκδοσης του Μαρξιστικού Βιβλιοπωλείου.
Οι κυβερνήσεις δεν χάνουν ευκαιρία να αναδείξουν τους μουσουλμάνους σαν τον υπ’ αριθμόν ένα κίνδυνο που απειλεί τον «δυτικό τρόπο ζωής» και τις ίδιες τις ζωές μας. Χρησιμοποιούν αυτή τη βρόμικη προπαγάνδα σαν πρόσχημα για ρατσιστικές κοινωνικές διακρίσεις, για push backs που καταλήγουν σε μαζικούς πνιγμούς μεταναστών και προσφύγων στη Μεσόγειο, για φράχτες στα σύνορα και για επιδρομές του λιμενικού και της αστυνομίας, λιπαίνοντας το έδαφος για την ακροδεξιά παντού. Ταυτόχρονα, την αξιοποιούν σαν μια από τις δικαιολογίες για όλες τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στη Μέση Ανατολή, για τη γενοκτονία του Ισραήλ στη Γάζα, για τη στήριξη στυγνών δικτατοριών όπως του Σίσι στην Αίγυπτο.
Η μαρξιστική ανάλυση για το τι είναι ο ρατσισμός και πώς παλεύεται είναι αναντικατάστατο όπλο στις μάχες του αντιρατσιστικού, του αντιφασιστικού και του αντιπολεμικού κινήματος για να σταματήσουμε αυτές τις δολοφονικές πολιτικές. Τα κείμενα αυτού του βιβλίου προσπαθούν να συγκεκριμενοποιήσουν, να βαθύνουν και να επικαιροποιήσουν αυτήν την ανάλυση με κέντρο την ισλαμοφοβία.
Ο Chris Harman επιχειρεί καταρχήν να δώσει μια συνολική ανάλυση του «φαινομένου» του σύγχρονου ισλαμικού ριζοσπαστισμού, ξεκινώντας από την ιστορική αναδρομή του Ισλάμ ως θρησκεία και ιδεολογία. Στη συνέχεια εξετάζει τον ρόλο του ιμπεριαλισμού, τον ρόλο των καθεστώτων σε χώρες με πλειοψηφία μουσουλμανικού πληθυσμού και τον ρόλο της Αριστεράς. Ο Πάνος Γκαργκάνας, κάνοντας μια μαρξιστική προσέγγιση των επιτευγμάτων της ισλαμικής Αναγέννησης από το 750 ως το 1250 στα μαθηματικά, την ιατρική, τη χημεία, τη φιλοσοφία καταρρίπτει τα πλαστά στερεότυπα της ισλαμοφοβικής προπαγάνδας.